Laat Mij begaan

Toen de veertig dagen
En veertig nachten om waren
En de Eeuwige mij de twee stenen platen
De verbondsplaten had gegeven
Zei de Eeuwige tegen mij:
Vooruit, ga vlug van hier naar beneden
Want je volk
Dat je uit Egypte hebt gevoerd
Heeft zichzelf in het verderf gestort
Ze zijn maar al te vlug afgeweken
Van de weg die ik
Hun had voorgeschreven
Ze hebben een gegoten beeld
Voor zichzelf gemaakt
Verder zei de Eeuwige tegen mij:
Ik heb dit volk gadegeslagen
En inderdaad
Een hardnekkig volk is het
Laat Mij begaan
Dat Ik ze verdelg
En hun naam
Onder de hemel uitwis
Jou maak ik dan tot een machtiger
En groter volk dan dit
Toen ik me omgekeerd had
En de berg was afgedaald
Terwijl de berg nog steeds
In laaiend vuur stond
En ik met beide handen
De verbondsplaten vasthield
Zag ik het voor me:
Jullie hadden gezondigd
Tegen de Eeuwige, jullie God
Jullie hadden voor jezelf
Een gegoten kalf gemaakt
Jullie waren maar al te vlug
Afgeweken van de weg
Die de Eeuwige jullie had voorgeschreven
Krampachtig greep ik de twee platen
Smeet ze uit mijn handen
Voor jullie ogen in stukken
Om alle zonden die jullie begaan hadden
Door opzettelijk te doen
Wat slecht was in de ogen van de Eeuwige
Om Hem te krenken
Ik wierp mij neer vóór de Eeuwige
Evenals de eerste keer
Veertig dagen en veertig nachten
Brood at ik niet
En water dronk ik niet
Want ik was heel bang
Voor de woede en gramschap
Waarmee de Eeuwige
Tegen jullie vervuld was
Zó dat Hij jullie wilde vernietigen
En ook deze keer
Verhoorde de Eeuwige mij

We hebben het al eerder gezien
Moshé heeft een driftig karakter
In al zijn nederige bescheidenheid
Want het geeft natuurlijk geen pas
Om de woorden die God met Zijn vinger
Geschreven had
Aan stukken te smijten
Toch was hij zeer begaan met het lot
Van de kinderen van Jisraël
En heeft de Eeuwige gesmeekt
Hen te sparen

Gisteren, werd er op mijn deur geklopt
Nog steeds niet helemaal lekker
Stond daar die aardige man
Die heel handig is in het repareren
Van fietsen, rollators en rolstoelen
Met zijn eigen rollator voor de deur
Mijn bureaustoel wiebelde
Had ik hem verteld
En hij kwam het repareren
Had de juiste sleutels bij zich
En in mum van tijd was het gepiept
Dat vindt hij nou leuk, zei hij
Verder vroeg hij
Of ik echt geen rolstoel kon gebruiken
Want hij had er een over

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Pascale, friendship-on-wheels-story

This entry was posted in @home, kunst, literatuur, Own Art and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.