Naar Buiten

En Noach ging naar buiten
Met zijn zonen
Zijn vrouw
En de vrouwen van zijn zonen bij zich
Alle levende dieren
Alle kruipende dieren
Alle vogels
Al wat zich over de aarde voortbeweegt, naar hun rassen
Gingen uit zijn ark
Toen bouwde Noach een altaar voor de Eeuwige
En nam van al het reine vee
En van alle reine vogels
En liet daarvan offers in rook opgaan
Op het altaar
En de Eeuwige rook de verkwikkende geur en zei bij zichzelf:
Ik zal niet nogmaals vloek brengen over de aarde
Door toedoen van de mens
Want de neiging van ’s mensen hart is slecht
Vanaf zijn jeugd
Nooit meer zal Ik al het levende dodelijk treffen
Zoals Ik gedaan heb
Voortaan zullen
Zolang de aarde zal bestaan
Zaai en oogsttijd
Koude en hitte
Zomer en winter
Dag en nacht
Niet ophouden

Zenuwachtige energie
Komt de vrijwilliger wel op tijd
Morgen, als ik er moét zijn
Niet opdagen is dakloos
Huis bekijken waarin ik ga wonen
Dat ik blind gekozen heb
Omdat de opties opraakten
Moge de Eeuwige met mij zijn

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Pascale, ga-van-jezelf-naar-jezelf-story

This entry was posted in @home, @Work, kunst, literatuur, Own Art and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.