Gewoon mens

Wat zijn de criteria voor een gewoon mens?
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen; ik heb geen idee.
In Israël voelde ik me ‘gewoon mens’ toen ik een klantenkaart aanschafte van Hamashbir Lazarchan. De Bijenkorf van Tel Aviv.
Met al die huishoudelijke spulletjes, kleding en frutsels onder de card scheelde het weinig, of ik was een echt mens.
In Nederland heb ik me totnogtoe nog geen gewoon mens gevoeld.
Tot vandaag.
Verarmd tot het bot, met niet genoeg deze maand af te sluiten, of de volgende door te komen ben ik toch lid geworden van de plaatselijke bibliotheek.
Laat de armoe maar de pest krijgen.
Al de hele dag ben ik als een kind zo blij. Twee boeken; Grunberg’s Onze Oom, de enige die ik nog miste uit zijn repertoire, en Robert Vuijsje’s Alleen maar Nette Mensen. Als luisterboek koos ik Knielen op een bed van violen van Jan Siebelink.
Helaas geen Rachels Rokje van Charlotte Mutsaers in de bieb van Zandvoort of omliggende gemeenten. Geen geld om het aan te vragen, dus voor mij nog even te exotisch.
Maar met dit oer-Hollandse assortiment op zak, zei ik enthousiast tegen de bibliothecaresse: ‘Goddank, ik voel me gewoon mens.’
‘Nou,’ zei ze beminnelijk, ‘ook zonder zag u eruit als een gewoon mens.’
Maar daar weet zij niets van.
En als cadeautje kreeg ik ook nog Dijkshoorn’s essay mee Verder alles goed en een mapje door zijn hand geschreven ansichtkaarten.
Man oh man, hoe gewoon kan een mens zijn.

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Pauline Prior, Arnon Grunberg

This entry was posted in kunst, literatuur and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to Gewoon mens

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.