Er gaat een vrouw kopje onder

Hoei, hoei hoei, huilt de wind
Er gaat een vrouw kopje onder
Maar klokken luiden niet
Reddingsbrigade rukt niet uit
Geen visser die op zijn fluitje blaast
Dappere held
Of heldin
Die de hond uitlaat
Laat schuldige schouders hangen
En de vrouw maar spartelen
Onverschilligheid hangt in zware wolken
Boven het dorp waar stilte
Om de huizen giert
Storm nog lang niet geluwd
Hagel klettert op onderbewustzijn
Haar naam in duizend roffels op de ramen
De ruiten bollen
Rammelen in hun sponningen
Maar alarmbellen rinkelen niet
Sirenes loeien niet
En zwaailichten van niets
Striemen de hemel inktzwart
Er gaat iets knappen
Heel de wereld houdt de adem in
Maar de vrouw, zij heeft geen adem
Zij verzuipt
IJskoud
Hoei, hoei, hoei, huilt de wind

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Edith Meijering

This entry was posted in kunst, literatuur and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

14 Responses to Er gaat een vrouw kopje onder

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.