Ongezien

Verdriet maakt lelijk
In de ochtend in de spiegel

Dikke opgezette ogen
Scherpe groeven
Vertrokken mond
Harder verbeten lippen
Het kan dus erger

Even kijken hoor, zegt ze
Oudcollega’s kennen me
Van daar

Wat ben je veranderd, zegt een ander
Ze heeft strakgetrokken
Toch bestaande rimpels
Niet over het hoofd te zien
Vrouw van

Levenslang
In de oplapmachine
Maar ook zij verliest
Strijd tegen ouderdom
Blauwe plekken onder haar ogen

Hard leven zeker, zegt ze
Niet makkelijk gehad
Dat kun je zien
Ze noemt dat eerlijk

Ze heeft wallen onder haar ogen weggehaald
Begrijp ik
Daar draagt ze kneuzingen van
Dagen dat ze niet naar buiten gaat
Heeft ze weleens verteld, daar

Aan het einde van mijn leven daar
Heb ik haar en haar man leren kennen
Lezing voor de goegemeente

Ik knak, dikke tranen
Er komt geen woord meer uit
En loop verder

Wezenloos van een naar de ander
Gezichten van vroeger
Collega’s van

Herkende je bijna niet, lachen ze vrolijk
Maar ik huil
Levenslang ongezien
Ik ben een vriend kwijt
Hij die me echt kende

Jezzebel
Tussen water en water

Art: Hila Lulu Lin, A poem in three parts

This entry was posted in kunst, literatuur and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Ongezien

  1. WasdeMuze says:

    Kan je wel met algemeenheden overladen, maar daar heb ik geen zin in.
    Weet een beetje wat er in je omgaat. Is klote dat gevoel. Alsof er een arm van je lijf is gerukt.
    Maar die wrm komt er weer aan en laat hun die zoiets als het feest van het wederzien bescjouwen hun gang gaan.
    Dat is hun oppervlakkige manier van leven die spreekt

  2. Jezzebel says:

    @De Muze, dank voor je lieve woorden.
    😉

  3. WasdeMuze says:

    je weet dat je een warme plek in mijn hart hebt, al zien wij elkaar nooit meer. Dat plekje blijft

  4. Jezzebel says:

    ik ben jou ook niet vergeten hoor.
    😉

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *