Jodin van binnen sjikse van buiten

Vanaf onze geboorte kregen we.
Alle drie, een Jodenster.
Mijn moeder vond dat een leuke variant.
Van het katholieke kruisje.
Waar ze een bloedhekel aan had.
God weet waarom.

Maar omdat mijn vader een goy is.
Hadden we drie Arisch blonde koppies.
Met een Jodenkruis.

Op school werd ik ermee gepest.
Heel wat jochies.
Met een mitrailleur op de vloer.
Alle Joden de gaskamer in.
Het leukste geintje.

Op mijn fiets zaten vaak.
Briefjes met hakenkruizen.
Dan ga je vanzelf zoeken.
Wie of wat ben ik.

Maar mijn moeder.
Kan de antwoorden niet geven.
Zij is dat onwetende meisje gebleven.
Vrouw met verleden.
Die nooit haar identiteit.
Heeft teruggekregen.

Na de oorlog heeft mijn oma.
Toen haar kinderen weer terugwaren.
Alles uitgewist.
Alle kinderen veilig thuis.
Tijd voor een nieuw huis.
Weg met dat Jodenkruis.

Want de jongste twee.
Onder wie mijn moeder.
Wisten niet meer.
Wie hun echte moeder was.

Mijn opa had tijdens de onderduik.
Niet veel geduld voor zijn hormonen.
En begon een gezin ernaast
Op Texel.
Twee kinderen.
Dat werden er later vier.
Zoals hij mijn oma achterliet.

En mijn oma, ach mijn oma.
Midden in de oorlog.
Trouwde ze nóg.
Een keer met hem.
Uit vergeving en grote liefde.
Maar na de oorlog ging ze nu dus tóch.
Scheiden.
Voor de tweede keer van hem.

Oh schande ze was nu.
Jodin met gezin.
Alleen.
In die jaren net na de oorlog.
Heeft ze alle sporen.
Heeft ze het Jodendom verloren.

Want haar zou.
Niet nog een keer.
Overkomen.
Dat heel haar gezin.
Naar de gallemiezen ging.

En dus wist mijn moeder ook niet.
Wie of wat ze nou eigenlijk was.

Maar Jodin, dat is ze zeker.
Dat is duidelijk.
Dat kun je van haar gezicht aflezen.

Bovendien heeft ze twee jaar met een ster gelopen.
En drie jaar onderdoken gezeten.
Maar van de tradities.
Religie.
Of de jiddishkeit.
Heeft ze geen kaas gegeten.

Dat ben ik voor haar.
Gaan doen.
Zoeken.
Alles wat ik vinden kon.
Maar daarover later.
Dit nog maar het begin.

Ik koos voor dit schilderij.
Own art.
T-sipoeriem, 21-01-09
In het Hebreews is het woord voor vogels tsipoeriem.
En voor verhalen sipoeriem.

Een schilderij waar mijn mooie denkende vriendin.
Erg van onder de indruk was.
Maar die kleuren.
Die kleuren kon ze niet verdragen.
Ah, zei ik, maar die kleuren had ik nodig.

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Pascale 21-01-09 T-sipoeriem

Foto: Johan Lagarde

This entry was posted in kunst, literatuur, Thuis and tagged , , . Bookmark the permalink.

66 Responses to Jodin van binnen sjikse van buiten

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.