Tranen van ons hart

De zon wekt ons stralend.
Mijn mooie denkende vriendin.
Een uur later dan ik.
Dat geeft me tijd.
Gedachten ordenen.
Buiten is het betoverend.
Nog steeds vloed.
De hemel blauw.
Vandaag alleen echt schrijven, zegt ze.
Ze wil geen mails.
Niet antwoorden.
Niet babbelen.
Nu haar eigen werk.
Maar aan de computer kan ze het niet laten.
Als mitrailleurschoten komen de mails binnen knallen.
En zo vindt ze de boodschappen van haar hart.
In Israël wordt dringend opgeroepen.
Vrienden sleuren haar mee.
Demonstreren.
In de benen.
Er is een Palestijn vermoord!
Ze gaat hem zoeken.
Hij was in een demonstratie.
Geen enkele andere reden.
Ze kent hem heel close.
Hij is dood.
Er breekt iets in haar.
Samen huilen we.
Om het monsterlijke gezicht.
Onze natie.
De paniek groot.
Hij heeft niets gedaan, schreeuwt ze.
Hij een pracht mens.
Hij zou trouwen met de vriendin.
Van haar mooie Palestijnse vriendin.
Zahar van de olijven in Bi’ilin.
Ze is door dolle heen.
Ze belt naar huis.
Haar grote liefde.
Bel me, smeekt ze.
Ze is verloren.
In stukken.
Ik loop naar het raam.
Ze komt naast me staan.
Samen kijken we naar de zee.
Die deze ochtend zo mooi.
De hemel spiegelt.
Het troost.
Een beetje.
Net genoeg om gedachten af te leiden.
Allebei zijn we woedend.
Tranen met tuiten.
Ze gaat alle nieuwssites af.
En zelfs bij Ha’aretz.
Krant van haar hart.
Wordt er gesmaald.
Had hij maar niet moeten demonstreren.
Het maakt haar razend.
We nemen hun land, zegt ze.
Maar hij mag niet praten, roept ze.
Mooi zo, schrijven ze.
Weer één minder.
Iemand bralt.
Tsahalterreur.
Meest humaan.
In de wereld.
Samen gillen we.
Het is een leugen.
Monster met vele tronies.
Niet te verdragen.
Praat haar niet van humaan.
Een vriend van haar beste vriendin.
Is er gisteren kapot aan gegaan.

Jezzebel,
Tussen water en water

Art: Nati Shamia-Opher, The possibility to Disappear