Even sterven op het bankje

foto

Op het strand vind ik plek waar gewone wandelaar of excuus met hond niet komt.
Zonder de designerkaplaarzen van mijn moeder.
Ooit gekocht om samen met kleinkind dat ze niet mag zien door de bossen te banjeren.
Mijn moeder heeft ze aan mij gegeven.
Deze ochtend loop ik over het strand met ze als over de duinen de zon opkomt.
Ik vind een eilandje ondiep genoeg om te bereiken.
Leuk, tussen de vogels sigaretje roken.
Maar zodra ik op de zandbank ben, weet ik het al.
Terug, zo snel mogelijk, het water trekt op.
En na die paar minuten inderdaad nu al moeilijker dan toen ik er heen dwaalde.
Sterke onderstroming op de plek waar de zee nu wijd omringt.
Over mijn enkels in het water en designerkaplaarzen niet tot oneindig waterdicht.
Ik haal op tijd het droge en wandel terug.
Te laat al om nog alleen te zijn.
Er zijn in Zandvoort dagen dat je beter over de verpauperde boulevard kunt dwalen, dan over het strand.
Ik ga zitten op het muurtje tegenover de flat waar veel woningen te koop staan.
Het voelt als verraad, ze zijn er vandoor, gevecht met elementen opgegeven.
De makelaar met zijn schreeuwerig geel, oranje en verbleekt groen mag aan de ruit.
Dit was ooit dolfinarium en plein waar mensen samenkomen.
Even sterven op het bankje.
Alleen het kunstwerk, gericht op zee.
Hoe verzinnen architecten dat toch, bankjes zelden in de juiste richting.
Misschien is dat wat je hier zoekt, eenzaamheid en verte.
Hier kom je om te sterven en elke dag ga je een beetje dood.
De hemel zo dichtbij, Gods glorie in de horizon.

Tussen water en water,
Jezzebel

Art: Mij onbekend, het is prachtig

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

15 Responses to Even sterven op het bankje

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.