Joekelgroot

foto

‘Schilder je,’ vraagt ze streng, mijn art teacher uit het land van mijn hart die zelf ook door jaren van droogte ging.
‘Afgelopen week niet,’ vertel ik schuldig
We hebben het over de laatste twee werken die zij zag, alweer twee voor de werkelijk laatste twee die ik maakte besef ik tegelijkertijd, dat was ik vergeten. Ik heb behoorlijk wat werk gemaakt, de laatste weken. De twee die zij zag noemt ze interessant.
En dat had ik niet verwacht. Ik dacht dat ze zou stampvoeten: It’s too obvious! Maar zo duidelijk is het dus niet, bedenk ik blij.
‘Ah ja,’ zegt ze vlak voordat ze ons gesprek afbreekt. ‘Schilderen doe je niet altijd met je handen.’
Het zijn de woorden die me vandaag moed geven.

De eindeloze leegte, solliciteren, zoeken, dwalen, elke dag geconfronteerd met al dat falen, snijdt me de adem af. Schuldgevoel is een aangenaam nestje aan het bouwen, ergens diep in mij. Ik haal de bezem er doorheen, met harde hand.
Eerst de kartonnen in de schuur die ik kocht voor een opdracht, maar de opdracht heb ik halverwege teruggegeven. Driftig, natuurlijk. De andere partij kwam niet op tijd met informatie. Twee posters werd me gevraagd, voor niets uiteraard. Maar wàt ze er op wilden was te lang geen prioriteit en zo verstreek de tijd.
In een middagje of zo, leek men, ruimschoots tijd genoeg. Maar zo werk ik niet. Broddelwerk in grote vlucht,

Vandaag heb ik me die twee kartonnen toegeëigend. Niemand die het materiaal vergoedt, ze zijn van mij. Ik heb ze aan elkaar geplakt.
En morgen met genoeg moed en lamlendigheid spijker ik ze op de muur van die ijskoude schuur. Eindelijk de ruimte om vrij te werken, niet bang voor morsen of vlekken. Hoe ik verlang naar eindeloos lange bewegingen. En dit formaat gelukkig weer joekelgroot, zoals ik dat in Tel Aviv deed.

Thuis,
Jezzebel

Art: Susan Rothenberg

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

39 Responses to Joekelgroot

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.