Ik wil niet!

foto

Halverwege de dag neem ik een besluit. Ik wil het niet. Oh, signaleer ik, daar ga je weer, je hersens kunnen het woord niet, niet herkennen. Je wil het dus, de misère, de toestanden en de tranen, want je weet ook dat soms maar iets heel kleins nodig is om alles anders te maken, een piepklein kansje en die vernachel je als je niet gaat.

Ja dat weet ik. Ik zoek mijn opening, maar op mijn manier. Ah kom op nou! Wat moet ik met een soefimeester en bijna rabbijn tegelijkertijd, een vrouwelijke. Dat wordt toch helemaal niets? Ik moet me niet laten afleiden, ik weet wat ik wil, ik wil verder met mijn kunst, daar een opening mee vinden en niet verdwalen in al die toestanden onderweg, die eigenlijk mijn sores niet zijn.

‘Ja,’ had ze gezegd, de praktische vriendin die zo mooi kan denken uit Jeruzalem, ‘ze is wel streng. Heel anders dan ik. Zij zal het zeggen als je je tijd aan het verdoen bent.’
Ik heb geen zin in streng besluit ik deze middag. Ik heb er genoeg om me heen die me vertellen dat ik dit of dat niet goed doe en niet te vergeten ik ben mijn eigen worst drill instructor.

Klaar. Ze is godzijdank nooit thuis en toen ze vanochtend belde om de afspraak jammer genoeg niet af te zeggen, maar een beetje later in de avond te verplaatsen, toen zei ze er bij dat ze weg moest. Even inspreken op het antwoordapparaat, duizend excuses, dit, dat, zus en sorry, afgelopen.

Maar ze is wel thuis en ze wil er niets van horen. ‘Wat heeft ze je gezegd,’ zegt ze streng, ‘wat verwacht je er van?’
‘Nou niets eigenlijk,’ zeg ik lekker dom, ik heb geen voorop gezet plan, ik heb geen idee.
‘Je denkt natuurlijk… met een rabbijn en zo…’
Nou nee, ik dacht opeens dat ik geen soefimeester nodig had, wat moet ik er mee.
‘Ach onzin,’ zegt ze.’

Ze heeft ook werkelijk niet zo veel gezegd. We ontmoetten elkaar in de stad, we lunchten samen en ik vertelde haar dat het moeilijk is om een nieuwe start te maken in Nederland, dat er niet zo veel gelukt is dit jaar, dat ik me zorgen maak. Toen riep ze enthousiast: ‘Jij hebt een soefimeester nodig!’ Maar dat was niet de essentie, ook dat gedoe met de tweede generatie haalde ze er bij, ik denk dat ze jouw zoektocht herkende in mijn verhaal.

‘Maar waar ben je dan zo bang voor,’ zet ze door, ik voel dat ze haar klauwen er nu in slaat, ze laat niet los, mocht ze het eerst allemaal niet eens zo willen en zat zij ook opgezadeld met die gemeenschappelijke vriendin die voor ons dit plannetje had bekokstooft, nu ging ze me ontmoeten.

‘Ik ben direct wantrouwig als iemand zegt het allemaal zelf te willen doen. Waar komt dat idee toch vandaan dat je daar geen hulp bij nodig hebt? Zij die werkelijk hun eigen weg gaan hebben van alles en nog wat van iedereen opgepikt en dat verder gedragen.’
Ja, dat weet ik ook allemaal wel, maar als ze werkelijk zo streng is en het raakt me, dan kost het me gewoon te lang om me daar weer overheen te zetten.
‘Oh,’ zegt ze, ‘je bent bang dat ik niet zacht genoeg ben. Wil je koekjes of chocolaatjes straks?’
Dat vond ik opeens zo lief, toen ben ik toch maar gegaan.

Thuis,
Jezzebel

Foto: mij onbekend, soufi swirl

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

40 Responses to Ik wil niet!

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.