Rauwe Wond

foto

‘Wat heb je gedaan,’ vraagt ze.
Ik vertel iets vaags. Hoe leg ik uit dat ik in mijn eigen wereld was. Dromen die nooit meer overgaan, sommige beelden blijven. Dat lelijke kuikentje werd vreemde eend. Ik bijt.
Steeds verder van mannen en vrouwen als aasgieren, ik eet hun brood. En verlang. Zo diep, naar wat me werkelijk raakt.
Ik kan het ze niet uitleggen, ze kijken me geamuseerd aan, zij die er niets van begrijpt, haar neem je niet helemaal serieus. Maar ik heb mijn vingers in rauwe wonden gestoken, ik ken de geur van lijken, ik weet wat het is om te sterven, elke dag een beetje.
En wat zij doen, dat doet me pijn. Mijn huid te rauw. Al dat geroddel en gekonkel, dat harde en dat bange, alles voor je eigen hachie, zij als ik, we kronkelen als slangen naar onze dood.
Het zal niet lang meer duren of ik krijg de guillotine, dan valt het mes, dan word ik uit de zere plek gesneden, wond die genezen zal, voor hen eerder dan voor mij.

En de weg is eindeloos, zoals de benen van een buikdanseres.

Jezzebel,
Thuis,

Art: Damien Hirst, Atmosphere, Wenn pictures

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

20 Responses to Rauwe Wond

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.