Leeg Hoofd

foto

Kribbig ben ik. En in de kamer op de ezel een doek dat niet wil lukken. Hoofd leeg.
Volkomen leeg. Gevoel kwijt. Ik weet het niet meer.
Waar ben ik, wat voel ik, wat doe ik, wat moet ik. De antwoorden een dikke mist.
Ik weet het werkelijk niet. Mijn lichaam ziek, geest gesloten, lichaam genomen. Geen weerstand, vitaminen, salades, sinaasappels en citroenen, waar vind ik mijn gedachten.
Op de grens van toegestaan en verboden, omdat wij bepalen, omdat paal en perk bij mijn en dijn horen, omdat ik niet weet hoe ik het moet vertellen. Omdat ik het zeg, gedachten verboden. VERBODEN, hoor je me niet?

Ik hang er in lappen en rafels bij. Je kwam op mijn verboden dagen, bloeden van mijn schoot. Bloedend stond je voor me en ik probeerde me groot te houden. Zo klein, zo nietig, laf als een luis, helemaal geen held. Maar zo had ik het me niet voorgenomen. Ik zou het je geven, al die ellende, al die pijn en al die angst, dagen dat mijn kracht werkelijk weegt, ik had het mooier willen doen. Liever willen zijn. Maar er was geen ruimte. Ik moet overleven. Ik heb geen keus. Bloedend duwde ik je naar buiten. Dit gaat zo niet. Kappen.
Al die aandacht, al die liefde, je snijdt me langzaam leeg, vlijmscherpe vingers. Ik heb geen reserves meer. Ik kan me niet langer beschermen. Koortsig hoofd, verslapte spieren, rauwe longen, kwade tongen, heupen hol, zo hol, gebroken vaten, helen van het al.

In pijn waar geen ruimte is voor een ander, bloedde jij als een vrouw. Ik weet hoeveel je verloor, al je kracht in rode vlekken op witte lakens. Uren ben ik met kookwasjes en extra lang weken bezig. En ook mijn eigen schoot bloedt langzaam dood. Nog even, nog een paar keer, dan is het over. Leegte van mijn bestaan, zij heeft bezit genomen, van mijn hart, mijn longen, mijn lever en mijn arme hoofd.
In het wit rouwde ik je naar buiten. Ik kan het je niet geven, jij die geen oog hebt voor mijn grenzen, als ik toegeef sterf ik langzaam af. Ik moet verder en door, ademen, haal adem, diep van binnen, rauwe stukken vlees. Behoefte, verlangen, gonzen van mijn hoofd, mijn oren vol, ik hoor het niet meer, mijn neus gezwollen zoals lippen die slechts fluisteren, overgave in de verte. Zij kunnen niet spreken, bloedend raken ze het bestaan, op vleugels, zoals beloofd.

Amsterdam,
Jezzebel

Own Art

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

14 Responses to Leeg Hoofd

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.