Onder mijn huid

foto

Ik ben nog even naar buiten gegaan, het licht van de ondergaande zon zo magisch, de kleuren gewichtig, diep en voluptueus. Grappig dat ik het nu pas zie, dat goddelijke licht waar ze het in het buitenland altijd over hebben, dat licht van de Nederlandse School, de mannen die het werkelijk wisten, zij die de kleuren zagen, ze behoren tot de grootste van de wereld.
Het is stil op het plein. De zwervers al naar huis en ook geen Antilianen op de bankjes naast de zandbak, gelukkig komen de buren niet met lastige vragen – "Jij staat vast niet de hele dag uit dat raam te staren?" – en ik hoef niemand te groeten. In de stilte van een zondagse stad, zo tegen de avond baadt de dokwerker in het meest zware en het puurste goud, aan het einde van deze dag als ik net als de meerkoeten het laatste licht nog even probeer te vangen, met zachte vingertoppen.

Ik ga weer op de kade zitten, ik heb het de afgelopen dagen echt niet veel gedaan, ik gunde het mezelf niet. Binnen werd mijn vesting, buiten guur en koud en ik probeerde te ademen achter de computer en de telefoon, deze treurige zomer. Nog even proberen, nog even doorzetten, nog niet dromen, niet zwerven, niet vluchten, nog even door. Soms was het vreselijk zwaar, de afgelopen maanden, dat vertel ik haar deze ochtend. Er waren momenten bij dat ik werkelijk dacht, dit red ik niet.

Ik heb een sprookjesachtig nieuw huis, wat ben ik blij dat ik het aandurfde, met een beetje ballen zal ik het redden in dit souterrain van pompen of verzuipen, op deze historische plek in de stad waar ik dertien jaar geleden vertrok, nu ben ik terug. Soms loodzwaar de last.
Ik vertel het haar eerlijk, de afgelopen maand is het me niet gelukt, dat ik het redde, dit het moment, ik ga het rood in, best angstig, misschien begin van het einde, van het bestaan zoals het me leuk leek, nu al.
Maar best spannend ook, deze plek die op mijn schouders weegt, plaats van de uitdaging, plek die ik uitkoos om het anders te doen, alles.

Vandaag luister ik naar de stem van binnen, ik ben er niet zo veel, ik dwaal een beetje, door mijn huis en mijn leven en ik ben een nieuw art work begonnen. Opnieuw zit ik vast in de eindeloze lijntjes die ik trek, ze zijn er weer. In mijn hoofd weet ik precies hoe het moet worden, veel vrijer. En al die lijntjes werken me flink op de heupen af en toe, ik begrijp Rembrandt, dit had ik ook wel aan een leerling willen uitbesteden.
En dan moet ik lachen om mezelf, wie denk ik eigenlijk dat ik ben? Prinsesje Heerlijk wenst haar werk uit te besteden.

Deze maand zal een zware worden, quite a load, alles dat er op mijn rug is gestapeld, toen ik aan de boom van plenty schudde en het kansjes regende.
Morgen mijn nieuwe baan, best pittig, niet alleen terug bij televisie, maar ook een carrière verbetering.
Niet langer de regelneef voor hij of zij die een gezicht heeft. Ik had geen zin in dat beroep, zij die de verbindingen en connecties legt en de postzegel op de rekening plakt.
Dat was in het land van mijn hart wel leuk, op zo’n buitenpost waar je het met z’n tweetjes moet redden. Daar is de producer ook zij die zich met het inhoudelijke bemoeit, en de vragen stelt en de interviews afneemt, en de research doet en nadenkt over honderd nieuwe verhalen, zij die bijna altijd een vrouw is, omdat ze zo goed in multi-tasking is, want al die huishoudelijke zaken als welke crew staat waar, wie zorgt er voor de broodjes, doet zij er dan ook nog even bij.
Maar in Hilversum, waar alles net wat beter geütiliseerd is, is die plek niet zo interessant, vind ik. Daar staat een hele redactie te trappelen met ideeën, daar is producer niet het vak dat ik leuk vind.
 
Dit is het moment, iemand heeft me een kansje gegund, iemand die geloofde in het potentieel, dat ga ik morgen waarmaken en ik heb er werkelijk zin in, nieuwe toekomst, nieuw beginnetje, als ik dan ook nog even die twee interviews die voor volgende week gepland staan met heel mijn hart en al mijn kracht kan doen, vragen, uitwerken, verwerken en schrijven, dan zal het aan het einde van deze maand eindelijk gemakkelijker worden, dan zal ik het redden, de eerste keer.

Ik heb mijn art teacher gebeld, voor het eerst in deze lange tijd. De moeder van alle kijkende vrouwen, zij die het me leerde, de dingen en de zaken, alles dat je met je hart en ziel doet, van binnen uit. Al deze maanden heb ik haar niet gesproken, ik kon niet, durfde niet, wilde niet, ik weet werkelijk niet waarom het er niet van is gekomen.

Maar vandaag begrijp ik het beter, ik heb haar maar heel even gesproken en we hebben het snel tegen elkaar gezegd, zij vertelde het mij, ze is weer aan het werk, haar atelier in Jaffo, naast de vlooienmarkt waar ze naar hartenlust haar ziel en zaligheid kan verliezen als ze oneindig doorgaat met het bevoorraden van het al lang uitgevlogen nest, dat troost.
Ik belde niet omdat het me te veel pijn deed, ik mis haar te diep, de vrouw die me leerde moedig te zijn en niet alleen maar lief.
Ze is weer aan het werk, en ik vertel haar dat ook ik elke dag ben doorgegaan, stomme tekeningetjes, soms werkelijk prut en al die tijd stond ik te trappelen en te springen om een echt werk te produceren. Maar er was geen tijd en geen ruimte, werkelijk geen enkele mogelijkheid om mezelf die troost te gunnen, echt schilderen.

En toch, de afgelopen week heb ik toch een heus werkstuk afgerond, en nu ben ik al aan het tweede begonnen, ik weet wat ik wil vertellen, ik ga het tot op de bodem zoeken. Zoals zij het me zei, toen ze de eerste zag van de serie, toen ik al mijn moed bij elkaar raapte en het haar liet zien, onbevangen en eerlijk, vlak voordat ik wegging.
Toen gaf ze me de woorden waar ik elke dag aan denk:
"En nu moet je het verder dragen."

Amsterdam,
Jezzebel

Foto: Mij onbekend, maar net als sommige andere, wel al eens eerder gebruikt.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

19 Responses to Onder mijn huid

  1. Jaap van Nieveld Goudriaen says:

    Avatar van Jaap van Nieveld Goudriaen
    Dag lieverd, ik wens je gigantisch veel succes en lol in je nieuwe baan! Jij maakt er wat van! :-))

  2. ScrambleX says:

    Avatar van ScrambleX
    Het komt allemaal helemaal op zijn pootjes terecht Jezz…let maar op!
    XScram

  3. Yolande says:

    Avatar van Yolande
    Geweldig! je maakt weer kunst! wauw! ik kwam even gedag zeggen… succes morgen lieverd!

  4. eric says:

    Avatar van eric
    Je kunt zo vaak de juiste woorden vinden…En wat komen er fantastische tijden aan, in televisieland! Dikke vette smerige etc.

  5. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Good morning 🙂

    @Jaap, wat ontzettend lief van je, hoe was de bloggersborrel? En wanneer ga jij je nieuwe leven in?
    Laat je het me nog even weten?

    @Scram, dank voor je opbeurende woorden, we zullen zien wat ik er van ga maken, dan weet je het wel 🙂

    @Yolande, dankjewel lieve vriendin, fijn dat je er nog even bent. 🙂

    @Eric, ik ben zo benieuwd! Vieze vuile lekkere voor jou 🙂

    Dag Lieverds, later weer meer, eindeloos verder, zoals dat gaat.

  6. K says:

    Avatar van K
    Nou, Prinsesje Heerlijk, vandaag kan je dan met het echte werk beginnen! Dat moet toch een fantastisch gevoel zijn. Zit niet steeds zo op onze zomer te foeteren! Zij is nog geen 2 weken oud zeg! Het wordt een grandioze zomer! Zo!! En al die mensen die vorig jaar airco’s kochten zullen grijnzen!

  7. asdale says:

    Avatar van asdale
    Het begin is er….. je hoofd zal weer verbonden worden met het hart en je handen zullen weer gaan scheppen. Zo moet het zijn. En dan een nieuwe baan!
    Twee wegen die naast elkaar zullen lopen, in bochten zullen krullen, over diepe donkere wateren zullen leiden en door donkere tunnels…maar altijd naar de overkant, altijd naar het licht. Op eindeloos lange benen Jezzlief. Je bent vertrokken!

  8. eric says:

    Avatar van eric
    dus je weet ‘t nu…

  9. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Jongens, is ze weer.
    Eerste dag was leuk!

    @K, het is een heerlijk gevoel.
    En ‘onze zomer’ is echt prut, ik kwam kleddernat aan, honderd meter lopen, waar is de zon?
    Gelukkig schijnt ze nu weer op het plein, maar ik steek de CV nog even aan, troost voor zij die een AC kochten, meestal zit er ook een verwarmingselement in 🙂

    @As, Thanks Lieverd, wat zeg je dit mooi!
    Op eindeloos lange benen. 🙂

    @Eric, nu weet ik het, vis in het water, het is werkelijk leuk.

    Maar nu moet ik nog even prutsen, morgen extra zware dag.
    Nog even voorbereiden.

    Dag Lieverds, tot later.

  10. Alice says:

    Avatar van Alice
    ik weet niet waarom, maar met tranen in mijn ogen, werkelijk…. nu is het even stil in mij, waarin ben ik geraakt?

    sorry schat! dikke kus!

  11. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Dankjewel Lieverd 🙂
    Kus voor jou.

  12. Isis Nedloni says:

    Avatar van Isis Nedloni
    Ook krabbeltjes…schetsen…gevangen zitten…en er weer uitkomen…denken aan het beeld in je hoofd…weer krabbelen hoort bij het proces van creeren…mmmmmmm…en wees niet zo streng tegen jezelf lieve Jezz….aarden op een plek die totaal anders is van waar je vandaan komt kost minstens een jaar voordat dat gevoel van verlorenheid helemaal weg is…en pas daarna volgt het gevoel gewend te zijn…en daarna…vele tijden later kun je je als thuis beschouwen…soms lukt dat nimmer, maar blijf je gewend…als je al reeds lang in Amsterdam vertoefde zal het proces sneller gaan….En ik hoop dat je je snel thuis voelt bij den tv….en het inhoudsloze nivo aldaar kan aan sturen! Gewoon jezelf blijven…zijn…en de dingen doen waar je achter staat; ))))))
    TAKE GOOD CARE TOMORROW!xxxx

  13. landheha says:

    Avatar van landheha
    He, kan wel zien dat ik een tijdje neit langsgeweest ben… Succes!

  14. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Thanks Isis, zo blij met je woorden.
    Ja, het duurt ongeveer een jaar, soms zelfs bijna twee voordat je het hele zooitje een beetje geregeld hebt.
    Ik heb het een paar keer gedaan en toch vergeet ik het steeds.
    Echt Lief, dat je nog even langgskwam. Dikke kus! 🙂

    @landheha, dankjewel, ik doe mijn best. 🙂

  15. K says:

    Avatar van K
    Er komt echt wel zomer hoor, maar nou ff niet dus.
    Joshua meldt mij vanmiddag "zijk en zijknat" te zijn geworden. Ik moest daarom erg lachen; om de taalfouten en omdat hier de zon scheen. Ik loop daarna even boodschappen doen en krijg zelf halverwege terug de volle laag! Alleen mijn onderbroek was nog droog. Pfffff!! Maar de zomer komt nog. Een korte zomer wel vaak.

  16. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    @K, misschien vandaag? 🙂

  17. FREDERICI PRIMITIVI PORNOFILIA says:

    Avatar van FREDERICI PRIMITIVI PORNOFILIA
    goed stuk, blijft boeiend van begin tot eind!!!

  18. Solvejg says:

    Avatar van Solvejg
    Gefeliciteerd Jezz! Goh dat had ik even gemist. TOF! En dat licht, ja dat licht!!

  19. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Frederici, dank voor je woorden, ze maken me werkelijk blij.
    Thanks Solvejg, dat licht… oi va voi dat licht.
    Maar het is licht dat alleen bestaat door het contrast, al die donkere sombere tonen er omheen, dan opeens, dan is er dat goddelijk rijke licht.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *