Lief vriendinnetje

foto

Vanavond komt ze me ophalen. Een uur of zeven.
"Samen gaan we het vieren," roept ze enthousiast.
En ik moet om haar lachen, zoals vroeger, toen we nog echte vriendinnen waren.

Maar er valt op deze laatste dag van de maand in mijn toestand niet heel erg breed te vieren of te lachen. Waarheid is dat ik het deze maand, net, net, net niet gehaald heb.
Ik bied haar de chili uit mijn koelkast en er is ook nog een beetje couscous, zoals ik het daar vaak maakte, als een salade, met verse paprika, blokjes tomaat en gesnipperde ui, geroosterde knoflook en pijnboompitjes, met liefde gesneden mini dobbelsteentjes kaas, ook heel voedzaam, je kunt er dagen op leven.
Maar daar wil ze niets van weten. Ze neemt me mee, niet van dat poepchique, maar ergens waar het leuk is.
Ik moet er om giechelen, alsof ik op dat truttige zit te wachten.
"Als er weer geld is, later, dan kunnen we weer stoer gaan doen," zeg ik haar. Zoals we dat vroeger deden.

Samen zijn we opgegroeid, we hebben een gedeeld verleden, meer dan twintig jaar, toen we eindexamen deden en we echte, echte, echte vriendinnen werden, toen we samen een dansje instudeerden en bessen met 7-up ons nectar van de goden leek, toen we nog van zoet hielden en samen dwars konden zijn.
Zij is mijn aller, aller, aller beste vriendin, al die jaren geweest, door niemand van haar plek verstoten, niemand die in de buurt kwam van haar vriendschap. Alles dat we samen deelden.
En misschien vond ik het mooiste aan haar dat ze mij nooit zo heel erg serieus nam, dat ze er om kon lachen, al dat drama en die toestanden, en dat ze het fijn vond om samen te leren en te ontdekken, stommelend. Mijn manier net even wat wijder, wat grootser, wat heftiger, dat ook, dat vond ze geestig, vroeger, toen.

Totdat we vorig jaar, nadat we er jaren over gesproken hadden, nog eens samen met vakantie gingen, toen ging het mis.
Ze vond me hard en extreem, ze kon het niet meer volgen en ze wilde er niets van weten.
Ze stuurde me een brief waarin ze haar woede uitte, en veegde me volledig van de kaart, zelfs onze vriendschap sloot ze er bij in. Een brief zonder ruimte, geen opening, volledig dichtgeplakt met haar gelijk. Ze was het spuugzat om zich nog langer zorgen te maken over mij, ik leek het wel lekker te vinden!

Toen was het voorbij, toen durfde ik niet meer tegen haar te kletsen, alles wat er voor mijn lippen kwam, toen ben ik mijn woorden gaan wegen en wikken en bleef er niet zo veel over, van die vriendschap van ons. Heel weinig. Wat maakte het me verdrietig. Heel veel.
Zij was meer dan twintig jaar de belangrijkste vrouw in mijn leven, zij die kon relativeren, zij die ook van leuk en lekker hield en die voor de duivel niet bang was, het leek alsof ze gekozen had. Lekker veilig werd haar weg. En ook ik kon niet volgen. Die van mij zo anders, hobbelig misschien, en werkelijk soms val ik dikke builen, gemene schrammen, maar ik vind het zo fijn om dat eigen paadje te ontdekken, die weg die van mij is.

Onze vriendschap knakte op een moment dat ik haar steun, haar liefde en haar vertrouwen werkelijk hard nodig had, toen ik besloot dat het genoeg was en dat ik er uit wilde, uit het land van mijn hart, zoals zij er al jaren op aandrong. Maar ik kan niet haar momenten leven, ik moet mijn eigen kiezen.
Toen liet ze me los. Ik sprak er verdrietig over met mijn andere mooiste vriendin.

Mijn mooie denkende vriendin in Tel Aviv was er nog niet zo zeker van, dat het voorbij zou zijn, die vriendschap van ons. Ze zei: "Ik kan me niet voorstellen dat als zij van je hield en altijd dapper was om met je mee te gaan, dat ze dat, precies dat, niet nog een keertje zal doen."
Maar ik vreesde dat ze dit keer ongelijk had, mijn mooi denkende vriendin, dit keer maakte ze het mooier dan het was, het was op, kruimels bleven over.

En ook toen ik terugkwam, ging het stroef, dat contact van ons, heel voorzichtig probeerden we af en toe elkaars gezelschap, maar meestal verloren we elkaar, ergens onderweg, als we weer uithaalden, soms sterker dan onszelf, dan zetten we het weer op een lopen, zoals we dat vroeger samen deden als we dansten in al die tenten en de boel op z’n kop zetten.
Dan bleven we weer even uit elkaars buurt.

Maar weet je, weet je wat het allermooiste is? Allebei hebben we het niet opgegeven, microkleine beetjes, we bleven proberen, nog een piepklein beetje geven, we zullen wel zien.
En vanavond gaat ze mijn nieuwe toekomst met me vieren.
Je hebt geen idee hoe blij het me maakt.

Amsterdam,
Jezzebel

Foto: Mij onbekend

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

12 Responses to Lief vriendinnetje

  1. ScrambleX says:

    Avatar van ScrambleX
    Vier het Jezz!
    Vier het leven en vier vooral jezelf!

    Je verdient het !

    Reactie is geredigeerd

  2. FREDERICI PRIMITIVI DI TAALBEEST says:

    Avatar van FREDERICI PRIMITIVI DI TAALBEEST
    mee slepend verhaal

  3. Jacqueline Steur says:

    Avatar van Jacqueline Steur
    Soms kan alles ineens weg zijn, en vraag je je af waar je dat aan te danken hebt. Soms kan alles ineens weer terug komen, en dan moet je blij zijn, je kans grijpen en genieten.

    veel plezier!

  4. marijke says:

    Avatar van marijke
    dan zien jullie elkaar nu bijna en ik hoop dat jullie elkaar weer ‘ontmoeten’ :).
    een geweldig mooie foto: mij onbekend trouwens.
    Reactie is geredigeerd

  5. koen -Drijfveren says:

    Avatar van koen -Drijfveren
    onbekende foto is wel mooi!
    have fun,gr. koen.

  6. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Good morning Liefies πŸ™‚

    En het was leuk! Och, wat heb ik haar gemist!
    Geestig dat we nu samen op onze hoge hakken door de straat klakken. Maar oi va voi, op de terugweg heb ik ze uitgedaan, held op sokken die ik ben.
    Man, lekker doorzakken met mijn allerbeste vriendin, daar moet je echt voor van goede huizen komen πŸ™‚

    @Scram, dank, dank dank πŸ™‚
    @Fred, ook erg bedankt πŸ™‚
    @Jacqueline, ah leuk nu weet ik je voornaam ook (op een rare manier was je Joep in mijn hoofd, vraag maar niet waarom :-))
    Dank voor je aardige woorden.
    @Marijke, en het was leuk! πŸ™‚
    @Koen, thanks! πŸ™‚

    Dag Lieverds, vandaag nog even wat regelen voordat morgen de nieuwe baan begint en zo.
    Huis op zijn kop, alles moet schoon!

    (En ik heb een hekel aan poetsen!)

  7. marijke says:

    Avatar van marijke
    wow! en dan nu poetsen? daar moet je ook voor van goede huize komen :)).
    mooi, dat het zo fijn was!

  8. asdale says:

    Avatar van asdale
    Oh Jezz, je maakt hetzelfde door als ik met mijn vriendin. Ook wij hebben elkaar een tijdje losgelaten en na een paar jaar heel voorzichtig de draad weer opgepakt. Met kleine beetjes, met voorzichtig praten over onszelf, elkaar, onze vriendschap. met veel tranen en omhelzingen en boze woorden en tΓ³ch weer terugkomen. het zal nooit meer helemaal hetzelfde zijn maar de liefde is onvoorwaardelijk. Ik gun dat jullie ook..het is zΓ³ waardevol!! lieve kus, asdale

  9. Yolande says:

    Avatar van Yolande
    Ach, wat een aangrijpende situatie, het doet me denken aan wat ik schreef over ‘het moeras’- denken dat je ergens veilig en thuis bent maar de spelregels zijn veranderd.Wat heerlijk dat jullie een poging ondernemen tot reunion. Geweldig, ik ben zo blij voor je!

  10. Isis Nedloni says:

    Avatar van Isis Nedloni
    Mmmmmm…herkenbaar…herkenbaar….ja…de mens is een veranderlijk wezen…ze verandert…en als je geluk hebt veranderen je vrienden met je mee….als dat niet gebeurt kan er verwijdering ontstaan….t hoeft niet…en ondertussen kom je …als je geluk hebt..op die weg die leven heeft…weer andere vrienden tegen…zo werkt dat…en jij bent een lieverdxxxxx

  11. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Jongens, ben ik nog even πŸ™‚

    @Marijke, ik had zulke grote plannen, maar vandaag kwam er niets uit mijn handen, behalve een beetje tekenen en een beetje dromen.
    En weet je, dat was ook heel erg lekker!
    Morgen goed uitgerust beginnen met mijn nieuwe baan, ook belangrijk toch?
    (En ik houd gewoon niet van poetsen :-))

    @Asdale, thanks Lieverd, ja, vriendinnetjesvriendschap kan zo ongelooflijk diep snijden, maar ook zo ontzettend mooi steunen.
    Ik ben blij dat we elkaar de kans geven om elkaar toch weer beter te leren kennen, en ik heb het echt zo leuk met haar gehad. πŸ™‚
    Dank voor je lieve woorden.

    @Yolande, weet je dat ik er ook aan moest denken, toen al, toen ik jouw moeras-bijdrage las.
    Ik weet hoe dat gaat, maar weet je, vriendinnen die je hebt uitgekozen, die je al heel lang kent en met wie je heel veel hebt kunnen delen, zoveel jaren, die vriendschap is nooit helemaal verdwenen, zij bestaat al zo lang.
    Fijn dat je nog even langs kwam! Succes deze week, bijna, bijna, bijna, je bent er bijna. :-)Dikke kus Lieverd.

    @Isis, wat fijn dat je er bent!
    Het is fijn om te groeien en precies zoals jij zegt, het mooist als de vrienden met je meegroeien. Maar bij ons was het natuurlijk ook best moeilijk dat ik dertien jaar in het buitenland heb gewoond, dan kun je niet als je dat graag zou willen eens op de bank ploffen en het er goed over hebben.
    Maar zij is werkelijk een pracht vriendin en ik ben zo blij dat we elkaar weer verder leren kennen.
    Dank voor je echt lieve woorde, ze maken me blij. πŸ™‚

  12. koen -drijfveren says:

    Avatar van koen -drijfveren
    vier vriendschap! indrukwekkend verhaal!open verteld, ga ervoor!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *