I Lie

foto

Vanochtend sprak ik mijn mooie denkende vriendin. Ik belde, misschien maakte ik haar wakker, en misschien was dat alles wat er was, ze was nog niet wakker, maar ons gesprek ging stroef. En ik moet steeds aan haar woorden denken.
Zij is de vrouw met de mooiste mond die ik ken. Zoals een andere vriendin haar wel eens gezegd heeft. Alles aan haar is mond. Haar naam, haar woorden, gesproken en geschreven, en alles waar ze van geniet, als ze kleine hapjes neemt en zegt: "Oh, I like it."

Toen ik haar belde op haar verjaardag was ze blij en verrast, ze had geen tijd voor me, haar dag was vrolijk vol gepropt met haar beste vriendinnen. Ze zou me terug bellen, ze was zo blij dat ik er aan dacht, die speciale dag van haar.

Vroeger was het de dag dat we samen vluchtten, ergens met z’n tweetjes, heel intiem, gingen we samen dineren, ver boven ons budget, dat kon ons niet schelen, we wilden het lekker hebben als we samen zouden praten, als we het hadden over ouder worden, over dromen en wensen en alles dat voorbij is en alles dat je er nog van kunt maken.

En deze ochtend hangt ze vrij snel op, als ze zegt: "I love you, I call you." Ik weet het. Mijn mooie denkende vriendin verveelt zich snel. Ik ben er niet meer bij, die momenten dat ze blij is en verdrietig, boos of bang, als ze geniet met die prachtig getuite lippen, in haar jonge jaren leek ze op Brigite Bardot, ik heb foto’s van haar gezien, zo is ze ook ouder geworden.

Ze is me aan het verstoten, geen plek meer voor mij, te ver, en dus houdt ze me op afstand.
Maar ik laat me niet wegduwen, ze heeft me nog een verhaal te vertellen, dat waar we het al een tijdje over hebben.
Het verhaal van de leugen, ze heeft het me beloofd, ze gaat het me vertellen.

Amsterdam,
Jezzebel

Art: Hila Lulu Lin, I lie

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

8 Responses to I Lie

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.