De eerste en tweede tempel

foto

Ergens in het armoedige zuiden van Tel Aviv, zo werd me verteld, is een plaats waar het werkelijk schoon is, waar je niet bang hoeft te zijn, waar ze niet moeilijk doen, waar het kosher en rein is, ga daar maar heen.
En aan vriendinnen en aan moeders van vrienden en vrouwen met wie ik geleerd had over de riten en symbolen, op het hoogste niveau, vertelde ik het, ik werd de koningin van mijn huis.
Vriendinnen keken me bewonderend aan, ook zij zijn er doorheen gegaan, maar wilden niet, ik had er zin in, de plek waar mijn omaatje zich liet inwijden en zich waadde in de wijsheid die ouder dan de wereld is toen ze naar het mikwe ging, het rituele bad waar een Joodse vrouw zich klaar maakt aan de vooravond van haar huwelijk, als ze zich zal geven, haar lichaam, haar hart en haar ziel, als ze de koningin van haar huis is, ze heeft het me nooit durven vertellen, maar ik heb het gevonden in de boeken en de archieven van de snoga, dat prachtige gebouw dat nu mijn buurvrouw is.
Deze avond ging ik de traditie voortzetten. Zoals zij dat deed, zoals haar moeder en haar moeders moeder, zoals al die Joodse vrouwen, die gingen trouwen en kozen voor de toekomst, nog een wereld op te bouwen.
Midden in de oorlog is ze van mijn grootvader gescheiden, omdat hij dacht dat hij zo gered kon worden, maar dat bleek niet uit te maken, dat wisten we, maar wat ze nooit vertelde is dat ze niet veel later, nog steeds in die vernietigende oorlog, opnieuw met hem trouwde, opnieuw onder dat prachtig uit hout gesneden huwelijksbaldakijn stond, onder de choepah, die hemel van belofte, om weer met hem verder te gaan, nadat ze weer naar het mikwe was gegaan, waarschijnlijk de enige twee keer in haar leven, daarna, na hem, hield zij de liefde voor bekeken, maar toen, die tweede keer, toen geloofde ze er nog in.
Niet veel later werd mijn jongste tante geboren. Maar de familie moest onderduiken en toen wist niemand meer wie of waar hij was.
Ze heeft dat twee keer met hem gedaan, met de man die niet kon stoppen met liefhebben, man die mij mijn kokende Portugees-Spaanse bloed gaf, hij van al die kinderen, alsof hij koning was, deze Salomon van haar.
En als ze nog geleefd had dan had ik hier nu niet gestaan, dan had ik niet durven zoeken naar alles en iedereen die mij gemaakt heeft, daar in het zuiden van Tel Aviv, ze was soms zo bang als het ging om haar zijn, haar identiteit en de keuzes die ze maakte, ze heeft het vernietigd, ze wilde er niets meer van weten, alles, maar hier sta ik met mijn geliefde, mijn moeder en mijn allerbeste vriendin.
Ik ga je er over vertellen, in stukjes en beetjes, heel langzaam, zoals een minnaar heel voorzichtig streelt om het lichaam van zijn geliefde te herkennen als het praat, de taal van het hart en haar ziel.

Amsterdam
Jezzebel

Foto; ook al eens eerder gebruikt, maar sommige patronen herhalen zich, daar heb ik het al een tijdje over, omdat de wereld draait, zoals zij draait op de heupen van een buikdanseres.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

14 Responses to De eerste en tweede tempel

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.