Hey Lieverd,

foto

Ik kom weer even bij je kletsen, ik heb een wijntje ingeschonken, die van ons, van vannacht en vanochtend en van die andere nacht. Of was het ochtend? Man, je laat mijn wereld trillen en schokken. Wat is het leuk om van jou te leren. 
Jij leert mij weer wijntjes drinken, witte, die kende ik nog niet zo goed. Ik hield van die rode, dat zware volle. En ik hield van wodka toen het hard en efficiënt moest, vergeten, loslaten, slapen. 
Ik heb je gedronken mooie man van mijn verlangen, deze morgen, zoals die vorige keer, maar dan anders. 
Wat is dat mooi bij jou, alles hetzelfde steeds weer anders. Alles anders, steeds hetzelfde, oh man wat houd ik van jouw avonturen. Wat kun jij dat ongelooflijk mooi, het creëren van laatste kansen en alles wat er toe doet en alles dat het wordt als je het een kansje geeft, een kleine. 
En wat moest ik om je lachen toen je die oordopjes van je, was het een ipod?, in mijn oren deed, heel voorzichtig, daar bij dat koffietentje van ons, aan het water, waar het aan de achterkant zo leeg en verlaten is, midden in een nacht uit duizenden, zoals in sprookjes, zoals wij daar zaten en opstonden en je die prachtige handen van jou op mijn heupen legde en je liet wiegen op muziek die alleen ik kon horen, jij liet je draaien op de heupen van een buikdanseres, zij die al zo lang niet meer gedanst heeft en niet meer zo goed durft, maar zag je dat ene moment? 
Toen ik mijn armen omhoog deed en bekoorlijk kromde en mijn heupen het overnamen? 

Want de wereld draait, zoals zij draait op de heupen van een buikdanseres, oh man, wat liet jij mij dat mooi voelen. 

Amsterdam, 
Jezzebel

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

21 Responses to Hey Lieverd,

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.