Honing en Olijfolie

Oi, ik heb zoveel te vertellen. Vandaag bulkt, vele verhalen.
Hoeveel gesprekken heb ik met je gevoerd?
Jij, je bent met zo velen, met ieder iets anders te delen. Overal laat ik kruimels achter, de brokstukken van mezelf.
Waar gaat het over vandaag?
Ik ben razend, het zou eens niet.
Ik ben verbaasd.
Ik ben moe.
Verdrietig.
En ook blij.
Leuk, dat ik nog even bij je was, voordat je morgen met vakantie gaat.

Ik zou je willen vertellen over de rol van slachtoffer, die eenzame troon, door niemand te beklimmen, zolang jij, in al je arrogantie, denkt dat jouw pijn exclusief is, zoals vreugde, of liefde… oi va voi… in het beste geval, als je dapper durft te zijn, kun je delen, de rest is martelaarschap, zelfkastijding, hoogmoed en waanzin.

Ik vraag aan je of ik langs zou komen, maar geef aan dat ik je stress begrijp. Als je geen tijd of plaats voor me hebt, dan kom ik je nu even kussen, aan de telefoon.
Het valt dit keer mee, zeg je zelf, je zou het leuk vinden als ik kom. En ik doe er ook mijn best voor.
 
Verbaasd dat we elkaar weer wat beter leren kennen. Soms, als er geen verwijten zijn, dan kunnen we het best leuk hebben, met bewondering voor elkaar. Mooi vind ik die momenten. Wat zal ik je missen. En ik ben ook wel jaloers. Moest je nou precies naar dat land? Dat land dat ik met zoveel pijn heb achtergelaten? 
Dat heb ik je allemaal niet verteld. Laat maar, ook jij hebt recht om te genieten, waar je maar wilt. Maar het doet me denken aan mijn zusje, ik kan het niet helpen. Ik stuurde haar een uitnodiging toen we trouwden, ze kwam niet. De volgende dag vloog ik weg, naar een nieuwe horizon, ons nieuwe thuis, Land van Luchtbellen en Kastelen, grote dromen, zoals ze het ook wel noemen, gebakken lucht, vond ik.
Die dag kwam ze, mijn eigen zusje, naar de plek die ik verlaten had, land van mijn hart, toen ze zeker wist dat ik weg was.

Op het bankje van mijn nieuwe slaapkamer, nu toch al vertrouwd, ik heb zes weken van mijn leven in je huis doorgebracht, val ik in slaap. Geen job die op me wacht, nog even geen beginnetje en ik ben zo ongelooflijk moe. Raar, uitgerekend dit moment, een van de eerste keren dat ik me volledig veilig voel, in jouw huis. Fijn om nog even bij je te zijn.

Terug, onderweg naar huis, sms ik dat ik van je houd, dat ik je wil bedanken, voor die fijne avond, leuk dat we weer zoveel dichterbij elkaar zijn.
Lieve papa en mama, zul je genieten?

Ik moest aan je denken, mooie denkende vriendin, pracht man met je leeuwenharen, vrouw die me leerde kijken en voelen, en vertalen en kennen, mannen van de organisatie met jullie eeuwige spelletjes, vrouw in haar eentje die dapper doorvecht, land van honing en olijfolie, bitterzoete herinneringen, ze blijven kleven.

Jezzebel,
Amsterdam

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

18 Responses to Honing en Olijfolie

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.