Waar ben je?

foto

Als ik mijn ogen dichtdoe kan ik je ruiken. Dan waan ik mezelf weer even in de taxi, helemaal alleen onderweg van luchthaven naar huis. Dan weet ik het weer, al de dingen die ik was vergeten toen ik daar was. Telkens neem ik me voor om er beter op te letten, alles wat me blij maakt in dit krankzinnige land van mijn hart.
Maar in al die jaren slaag ik er nooit volledig in, steeds opnieuw raak ik het kwijt.
Toen maakte dat niet veel uit, en op een bepaalde manier zelfs blij, de mooie fijne zaken kon ik steeds opnieuw ontdekken, zo kon ik er nooit genoeg van krijgen.
Genoeg was er simpelweg niet. Nooit genoeg van dat waar ik werkelijk naar verlangde.
Ze hield me gevangen omdat ze het wel beloofde, heel geheimzinnig van uit de verte insinueerde, en toch… telkens niet meer dan een zweempje van de sluier. Heel even was ze er, soms alleen de lucht die verschoof, zodra je het merkte was ze verdwenen, die mysterieuze godin van blijdschap en geluk.
Vandaag zou ik het me beter willen herinneren. Al de dingen en de zaken die me soms zo krankzinnig gelukkig maakte. Ik zou ze nu zo graag precies weten, gewoon, voor een beetje kracht, eenvoudig wat kleur voor de dagen die met Hollandse precisie traag voorbijtrekken in grauwe sleur.

Vandaag is alweer niet zo lekker. Ik ben uitgeput. En eerlijk gezegd valt er helemaal niet veel te klagen. Zij zijn best lief en doen hun best, en ook ik heb een soort ritme gevonden dat best oké is, niet ideaal maar toch.
Werk komt met nieuwe opties naar mij toe en ik vind het best leuk. Nogal verschillend, maar grappig is dat ik al mijn kunsten en fratsen mag gebruiken. Best lekker.
En toch zit ik er helemaal doorheen, ik ben het spuug en spuugzat. Zo frustrerend die huizenjacht. Ik voel me log en traag op de computer die niet van mij is, en nog lang niet ideaal ingericht. Maar dit is wat ik heb, en echt, ik ben best blij met wat ik kreeg, maar soms is het allemaal zo krankzinnig langzaam!
Voor ieder wisse wasje heb ik een verklaring of vergunning nodig, die ik moet downloaden, aanvragen of uitprinten en dat gaat lang niet allemaal goed. Soms kruipen er dagen en weken overheen voordat ik weer een ander feitje, stupide trivialiteitje op de rit heb.
Het voelt als zuigende modder, dit godvergeten onverzettelijke land, zo stuurs, zo star, zo Calvinistisch in haar lijden. Keihard, op boerenklompen.

Als ik mijn ogen dichtdoe dan verbeeld ik me dat ik het raampje opendraai en dat de zeelucht die ik zo goed ken, me toch opnieuw laat schrikken, alsof ze me kietelt. Ik die het allemaal zo goed weet, dit was ik vergeten, daar smeert ze me mee in.
En dan moet ik giechelen, oh, straks, straks als ik alles weer op z’n plaats heb, een was in de machine, dan sneak ik naar mijn eigen plek. Plek van dit land, die ze me zo gul gaf, de rots waar ik kan dromen. Nergens anders op de wereld zo’n plek, waar de lucht en de lucht samen komen, waar de grond de bodem raakt en dromen, idealen en grote geliefden altijd broeien. Liefde in dit land van haat. Goddelijke liefde op rotsige bodem. Moet je eens kijken hoe snel en licht je daar van gaat lopen.

Als ik mijn ogen sluit dan ruik ik de sinaasappelbloesem, dan hoor ik het optrekken van autobussen, ‘s ochtends heel vroeg. Als ik mijn ogen sluit zit zij onder mijn huid. 
Maar in dit land van drassige polder is dromen geen groot goed. Te zweverig voor koude tenen, die zich in klei hebben ingegraven in plaats van er uit getrokken.
Land van mijn hart, houd me nog even vast, herinner me je geur, je vrolijke lach en ratelende stem. Blijf nog heel even bij me. Kus me nog één keer op alles dat ik ben vergeten. Ik heb je zo nodig.

Ik mis je zo.

Jezzebel,
Tussenstop

Art: Odilon Redon 

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

14 Responses to Waar ben je?

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.