Het geheime verbond

foto

Ze was de eerste zeer belangrijke vrouw in mijn leven, op mijn moeder na.
Ze leerde me schrijven. En denken. Soms met groot ongeduld. Vaak met humor.
Ze vond ze te leuk, de mannen, de vrouwen, de anderen om haar heen, iedereen over wie we schreven.
Hoeveel uren hebben we niet rokend doorgebracht met onze benen op het bureau. Ook die van haar waren eindeloos lang. Over alles en iedereen hadden we een mening. Totdat het onze oren uitkwam en we suizend naar huis gingen, lang nadat de laatste was vertrokken.

Ik kwam haar tegen bij mijn tweede belangrijke baan. Toen ik nog maar net begon en het me leuk leek, de glitter en de glamour. Ze hadden me immers verteld dat ik het niet kon. Dat ik het nooit zou leren, schrijven en zo. Toen vond ik het tijd voor iets hogers, iets beters, iets groter en klopte bij dat ene tijdschrift aan. Waar zij onder andere de scepter zwaaide. Ze hadden me al gewaarschuwd, de heks van de redactie werd ze genoemd achter stiekem gevouwen handen over monden die lege woorden spraken.
Ze had het niet op vrouwen, werd er bij verteld, er waren er al meer gesneuveld. Vóór mij.

Maar zij en ik konden het goed vinden. Ik was niet bang en zij hield van vertellen. 
Ik hield erg van luisteren naar haar, ze kon prachtig denken. Ze was er niet bij, toen ik vele jaren later afscheid nam om mijn eigen weg te volgen, zoals zij het noemde op een fax in het Latijn ‘een ieder volgt zijn lust.’
Als ik tussendoor nog wel eens in Nederland was, kwam ik altijd even langs. Even kletsen, even luisteren, samen een sigaretje roken.
Ik miste haar scherpe verstand.

Maar in Israël vond ik een andere vrouw, ze leek op haar. Ze rookte net zo schaamteloos, als een buschauffeur, als een bedouïne in de woestijn, deze ketterse vrouw met dat vlijmscherpe verstand. Ze was schrijfster en literatuurcriticus voor Haaretz. Ze werd mijn mooie denkende vriendin.
Ik mis haar. Ik belde vanochtend, maar ze kon niet praten, ze zat in de wachtkamer van de dokter. Er is iets mis, nierstenen waarschijnlijk, ze klonk niet goed. Ik heb haar zo ontzettend veel te vertellen, maar weet niet waar te beginnen.
"Schrijf het op," gebiedt ze me, "schrijf het allemaal precies op."
Het spijt me, maar ik heb de rust en de tijd niet, ik weet er maar nauwelijks een blog uit te persen. Oi, er zijn een paar goede brieven die ik wil schrijven, een paar waar ik echt mijn best voor wil doen, morgen, als mijn hoofd weer helder is.

Vandaag heb ik haar gebeld. De mentrix van mijn carrière. 
Ik spreek met een receptioniste en leg uit dat ik op zoek ben naar haar e-mailadres, dat krijg ik. Ze kan helaas niet aan de telefoon komen, ze heeft een belafspraak. Ik begrijp het, ze is niet meer iemand die ik zo maar aan kan spreken. Stemmen uit het verleden, noemde ze het ooit, die vriendschap die wij vanaf het begin hadden. Maar nu is ze beroemd. En berucht. Ik wil haar niet lastig vallen. Voor de zekerheid laat ik toch mijn nummer achter.
Vijf minuten later hangt ze aan de telefoon. Wat ben ik blij. Zij met wie ik als eerste een geheim verbond sloot. Zij was één van hun. De vrouwen in mijn leven die me leerden over kracht, over doorzetten, over zuiver denken. Zij die de dingen en de zaken met passie en emotie doen, met heel hun hart. De koninginnen van het bestaan.
Ook haar ga ik een brief schrijven. Ik heb nog wat te vertellen.
En soms weet ik niet waar te beginnen.

Jezzebel,
Tussenstop

Art: Odilon Redon, Stille

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

29 Responses to Het geheime verbond

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.