De wereld op de rots

foto

Vandmiddag heb ik afscheid genomen. Tegen je lippen. Van huis, bed, samen en van jou. En opeens wist ik het weer, jij bent als Salomon, toen ik niet praatte maar begon te piepen.
Ik was het vergeten, maar het kwam vanzelf weer terug. Zo deden we dat vaak, wij hadden onze eigen taal in hoge tonen. Als dolfijnen.
Later deze middag ben ik alleen naar de rots gegaan, om gedag te zeggen. De laatste keer vanuit mijn eigen huis. Een vink kwam op een takje zitten, toen moest ik er weer aan denken. Aan jou denken en dat andere moment dat jij en ik eens echt praatten, ergens op een bankje in Jaffo en de vogels aan je voeten hipten en jij tsjilpte, zo mooi tsjilpte, zoals je dat nu voor je oudste zoon nog wel eens doet. Dat moment ben ik nooit meer vergeten. Man met je prachtige rode haren, leeuw met het lammerenhart, vandaag was je in me.
Ik hoop dat ik je later nog een momentje kan stelen, maar het zal niet meer hetzelfde zijn. Zo vaak als ik kon, ging ik van huis naar de rots, die prachtige rots die jij voor mij vond. Mijn plek, daar waar ik de dingen en de zaken voorbij liet gaan. Daar kwam ik de wereld tegen. Vaak jou ook tegen.
Vandaag kwam zij aan wie ik onze geheime plek gegeven heb naast me zitten, de vrouw die ik had kunnen zijn. Zij die hier nog maar net is aangekomen, van vroeger, van school en een andere wereld. Ze doet me aan mezelf denken, zij met haar zenuwslopende geklets, net een versnelling te hoog, ze zal het nog nodig hebben, de ijskoude stenen onder haar billen en de vlijmscherpe stad als een dolk in je rug. Rechts een doornbos, gort droog en in de zomer verwacht je dat het elk moment zal fikken, zoals het zal vlammen, in jou, in de dagelijkse gang van zaken in het leven.
Links dat iele, buigzame riet, Jaffo en haar rotsen er achter. Scherpe, snijdende beloften.
Maar niet nu. Ik zeg het haar. Ik ben gekomen om afscheid te nemen. Dit is de laatste keer. Mijn moment, dit wil ik alleen doen. Ze neemt een snelle hijs van de joint, kletst nog haastig over haar vader, tussen neus en lippen en wandelt met één been al verder.
Ik weet het, natuurlijk, ik heb de rots niet voor niets aan haar gegeven. Ook zij kwam even afscheid nemen. Zodat ik het nog één keer kon zien. De dingen en de zaken, zoals de wereld draait.
Er waren golven Dude, de hele wereld stond op een board. Ik moest alweer aan jou denken, jij met je vrolijke voeten. Jij die geankerd wordt door de flow waarmee je zo graag drijft. Ik wil je één ding vragen. Zul je alsjeblieft dapper zijn en jezelf gelukkig maken?
Soms moet je er werkelijk je tanden in zetten. Zoals jij mij beet, deze middag, toen ik je vertelde over de handdoeken in de kast. En ik jou beet, toen jij moest lachen.

And the rest is hearsay,

Tel Aviv,
Jezzebel

Foto: 13-11-06, zoals ik op de dertiende thuis zal zijn.

Lieve Allemaal,

Dit is het einde van mijn geklets vanuit Israël, volgende week ben ik weer thuis. En als ik het echt niet kan laten kom ik in een internet café hier nog even verder praten.
Thuis weer meer, ik heb nog een verhaal te vertellen.
Ik wil het je graag precies zeggen.

Want de wereld draait, zoals zij draait, zoals zij al eeuwen lang draait, op de heupen van een buikdanseres.

Later meer

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

34 Responses to De wereld op de rots

  1. Pingback: De rots | jezzebel

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.