Zo moeilijk is het niet

foto

Woorden waarmee ik mezelf moed in spreek. Voor een simpel telefoontje naar huis.

Gisteren is een schatting gemaakt.
Op 30 januari wordt de boel ingepakt.
Week of twee later een vlucht.
Over een maand, ongeveer, ben ik er.
Kun je een beetje van mij houden?
Kan ik bij je landen?
Voor even, echt niet lang.

Het lukt me niet. Bang dat hij zegt, dat.
Dat hij niet wil en niet doet. Zoals hij al gedaan heeft, zoals hij duidelijk zei, toen.
Het is weer huilen en kruipen vandaag. Tot op de bodem van mijn buik.

En vandaag is het ook haar te veel. "Ze zijn je ouders," zegt ze met klem. "Hij is je vader, die." 
Ze is razend, zo zie ik haar zelden. En ook dat doet pijn.

"De enige taak van een ouder, van een moeder en een vader. Het enige wat ze hoeven te doen. Als jij op straat en in de kreukels ligt, als er niemand meer is, zij zijn de enige die." Ze weet niet van ophouden.
Ik weet het. Het is alsof ze niet bestaan, maar ze leven nog. Elke dag zoek ik ze.
Houd nog een beetje van me. Dit. Alles. Wie ik ben.
Mijn smeekbedes zijn om te janken.

"Het zal je zeker lukken," zegt hij lief. "Niet gemakkelijk en kost je nog heel wat tranen, dit. Maar jou lukt het wel. Jij kan. Dat."
"Ik ben mezelf aan het straffen," vertel ik hem. Als zij niet van mij kunnen houden, dan."

Alweer een dag naar de gallemiezen.
Ik schilder, ik vlucht.
Vandaag besta ik niet.
Alleen van binnen.
Alle stekkers heb ik er uitgetrokken.
Het gaat me niet lukken, dit. 
Die tulpen naar Amsterdam.
Maar morgen is een nieuwe dag.
En zal ik het opnieuw proberen, dat.

Tel Aviv,
Jezzebel

Foto: J.Miller

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

37 Responses to Zo moeilijk is het niet

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.