Doodsbang

foto

Ik durf geen foto te sturen van zoveel kitscherige rommel. Gadverdamme.
Vandaag is alweer een dag van huilen.
Het is zo godvergeten angstig allemaal. En zoiets simpels als gewoon de verhuizers bellen lukt me ook vandaag niet. Het is voor morgen.

Weet je, ik ben zo godvergeten bang. Er moet heel wat geregeld worden en afgesloten. Zoveel dat ik achterlaat. En ook dat maakt me doods en doodsbenauwd. Want ook al maakte het me niet gelukkig, het is wel precies wat ik ken. En voor dertien jaar tot nu, alles wat ik ben.

Vanochtend brak het touw van de shutters voor de ramen. Het is godmagweten hoe oud. Nooit wat aan gedaan. De huisbaas heeft de boel laten verpauperen. Je hebt geen idee in wat voor krot ik woon.
Ik heb geprobeerd er aan te prutsen, de boel weer aan elkaar te binden, dat lukte niet. Dus ook geen daglicht in mijn huis. En in deze mood is dit misschien wel het allerergste wat me kan overkomen. Hoe luxueus het probleem misschien ook klinkt. In mijn huis heb ik geen erg goede verlichting, het is dus werkelijk in het donker zitten deze eerste kerstdag, die ik toch niet vier en je hier ook niet voelt. Maar ook dat is kut, je hebt niet eens kerst om te haten. Kerst bestaat niet.

Doodsbang om deze rotzooi achter te laten. En doodsbang om godmagweten waar naar toe te gaan. Er is helemaal niets in Nederland. Weet je hoe ongelooflijk angstig dat maakt? Ik moet springen in het diepe. En ik moét vertrouwen dat het op een of andere manier allemaal wel goed zal komen. Maar mijn God hoe krijg ik mezelf in godsnaam weer op de been.

Ik ben naar de rots gegaan en heb daar een joint gerookt, in het zonlicht en de wereld wijd open. Dat was lekker, ook al was het janken.
Op de terugweg heb ik de man van beneden aangesproken, hij heeft daar een werkplaats. Met handen en voeten heb ik het hem uitgelegd, mijn allerbelabberdste Hebreeuws. Hij begreep precies wat ik bedoelde en vreesde het ergste. Hij kwam wel even kijken.

Oh God, ik heb ook nog een levensgrote kut aan de muur hangen die ik zeker niet met de man van beneden wil delen. Ik heb er snel een laken over gespannen. 
Hij kwam met een nieuw oud touw en fixte dat gebroken kutding zo goed als het ging. Het kan nu in elk geval omhoog en er valt wat daglicht naar binnen.
Dat is vast wat. Ik heb de deur opengezet, tijd voor frisse lucht.
Daar gaan we weer.

Tel Aviv,
Jezzebel

Foto: Own art, die je in dit stadium niet zou moeten zien. Wat een rommel. Maar wordt nog anders en omdat het vandaag toch kut is en ik zo van delen houd… en zo.

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

27 Responses to Doodsbang

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.