Vuur van haar

foto

Het wordt laat deze nacht, weet ik het eerste half uur van een nieuwe dag.
Godvergeten verlangen vlamt vurig verder. Voor de tweede keer steek ik de tweede kaars aan in de chanoekia. Dat hoort eigenlijk niet. Ik heb mijn vlammetje van vandaag al gehad. Maar ik heb er zin in, het is me niet genoeg.

De tweede dag chanoeka is de mooiste, begrijp ik als ik opnieuw een kaars er bij brand. Dit allereerste moment van wonder probeer ik te omarmen, een belofte ingelost, als hoop gestalte krijgt.
In de verwoeste tempel werd maar een kruik pure olie gevonden. Niet meer dan een dag, de brandstof voor de eeuwige vlam. Op de tweede dag chanoeka is die kruik opnieuw gevuld. Nog een dag kan zij branden, dit eeuwig licht van verlangen.

En ergens vlakbij in de verte heeft een pracht vriendin haar haren zojuist knalrood geverfd. Ook zij is onderweg naar een tweede keer. Brandende grote liefde, vlammen die naar zuurstof zoeken. Ook zij kan straks weer ademen. Zij is onderweg naar een minnaar in een land van temperament. Land van mijn sefardische bloed, waar de kleuren van vurig verlangen en altijd brandende zonestralen in het vaandel waaien.

Zo spreid ik mijn armen voor een goddelijk licht. Dat licht dat niets met religie te maken heeft maar voortkomt uit een diep geloof. Dat licht van mijn bloed dat door mijn aderen stroomt. 
Oh grote liefde, verwarm mij in al je wonderen.
Ik houd er van.

Chag Sameach

Tel Aviv,
Jezzebel

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

27 Responses to Vuur van haar

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.