Vlammetje van verlangen

foto

Mijn hoofd staat er niet naar dit jaar. Feest van het licht! Zo’n echt kinderfeest voor echte families en echte gezinnen. Niet voor mij. Ik heb geen zin in soefganioth of latkes. Al die in olie gebakken lekkernijen gaan volledig aan me voorbij. 
Vroeger maakte ik sneeuwballen, Nederlandse oliebollen met slagroom, zoveel lekkerder dan die zware deegballen gevuld met jam. Maar in mijn hoofd hoor ik de liedjes over helden en het tollen van het lot. Ik wil het niet! En vandaag al helemaal niet!
Vandaag is van mij, neem ik me voor op de rots.
Vlak voor shabat verwarmen gouden zonnestralen mijn ziel. Wat zal ik het missen. Deze plek waar ik kan vluchten en de tijd niet bestaat. Waar niets gebeurt en de wereld in honderd sluiers steeds een beetje anders draait.
In de zomer staat zij recht voor mij, de zon, die gouden vrouw van verleiding en vlammend verlangen. In haar vurigste gewaden likt ze de wereld van ons hart. Maar zo hartje winter moet ik mijn gezicht naar haar wenden. En zij lacht in haar vuistje. Ze ziet me klagen en jammeren, maar de wereld draait, zoals ze draait, zoals ze al eeuwen lang draait.

Tijd om op te staan, tijd om op eindeloos lange benen naar huis te gaan.
Ik moet het niet vergeten, probeer ik me te herinneren, vandaag is van mij.
Thuis tolt mijn hoofd. Het is alweer veel later dan ik denk. Shabat, ook haar zal ik vandaag niet omarmen. 
Laten ze maar de kleren krijgen, al die naakte vrouwen van zoete verleiding.
Mijn kaken verkrampen, vergeten de stralen van straks, ik trek het dekbed over mijn hoofd.
Uren later word ik wakker. En dan is het me genoeg. Achter uit de kast haal ik de chanoekia, die achtarmige kandelaar van hoop en verlangen. Deze eerste nacht chanoeka en deze shabat zal ik uiteindelijk toch met al mijn liefde binnen halen. 

Tel Aviv,
Jezzebel

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

45 Responses to Vlammetje van verlangen

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.