Iets liefs

foto

Kom, ik ga iets lekkers voor je maken. Ik heb zin in iets zoets. Even alles vergeten, alleen proeven. Heel even mezelf verliezen, gewoon iets lekkers.

De afgelopen dagen waren niet gemakkelijk en de tranen hangen weer lekker los.
Het is nu precies een week geleden toen ik op papier zette dat het genoeg was, mijn medewerking aan De Organisatie. Ook had ik een dramatisch laatste verzoek. Of mijn vroegere Lieverds me voorlopig met rust konden laten. Ik vroeg of ze niet wilden bellen totdat ik mijn evenwicht had teruggevonden.
Ik wilde werkelijk rust. Maar de e-mails en telefoontjes zijn er nog steeds.
Ondertussen heb ik de stekkers eruit gehaald. Ik wil het niet meer horen. Dringende, smekende, boze, verbaasde en verbijsterde, maar ook echte lieve berichten.
Er is van alles aan de hand. De Organisatie is nu al uit balans, maar dan echt. Er dreigt een proces. 
Ik had gewaarschuwd, niet omdat ik aan rechtzaken of toestanden dacht, maar omdat ik het niet prettig vind als mensen aan stukken worden gereten, feit of fictie, de mensen zijn echt.
En met bloedgeld worden rare fratsen uitgehaald.
Het Hoogste Gezag heeft op hoge poten gedreigd zichzelf op non-actief te stellen. Zondag is de laatste kans om dat waar te maken.
Maar dan ben ik er niet meer, is het kippetje gevlogen en zal zelfs het gekakel van de achtergrond verstommen.
Oh God, zondag, laat me nog even heel diep ademhalen.

Vandaag ben ik verdrietig. De veranderingen van mijn bestaan zijn niet elke dag gemakkelijk. Ja, natuurlijk, er is ook de blijdschap en ik ben opgewonden, er valt nog zoveel te ontdekken en met liefde te doen, ik heb er werkelijk zin in, allemaal waar. En iedereen om me heen heeft het volste vertrouwen, maar dat is precies wat mij wantrouwig maakt. 
Opeens was ik weer voor alles bang. Wat als…, hoe moet… wat ga je doen…, als, als, als, als, als.
En ik wil er niet aan denken. Ik heb de antwoorden niet. Nog niet. En als er zoveel is om blij van te worden, waarom ben ik dan verdrietig? Ik probeer het weg te drukken en voel me schuldig. En gadverdamme wat heb ik toch een hekel aan het woord schuldig. Je doet iets en je doet het met je hart, of je doet het niet. Daar hoeft niemand zich verder schuldig over te voelen.
Want de aarde draait, zoals zij draait, zoals zij al eeuwen lang draait.
En afscheid nemen van ongeveer een derde van mijn leven, dertien jaar, doet pijn.
Er valt van alles nieuws te beleven, maar er is ook veel dat ik achter zal laten.

Liefde is blind, zoals mijn toekomst geen gestalte heeft.
En de liefde van de man gaat door zijn maag. Ik moest er aan denken vandaag op de terugweg van de rots.
En de liefde van de vrouw, vroeg ik me af. Die ook. Vlinders met vleugels zo scherp als scheermesjes in de heksenketel van mijn liefdesleven.

Och, ik heb zin in aardbeitjes met slagroom, die zijn het lekkerst in de winter, als je ze bijna niet kunt krijgen.

Tel Aviv,
Jezzebel

Top Picture: www.pbase.com Mishami
Bottom Picture: www.pbase.com Tommy Junger

foto

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.

32 Responses to Iets liefs

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.