Pijn van een buikdanseres

foto

Je hebt geen idee hoe moeilijk het voor me is deze woorden op te schrijven.
Vandaag was een gevecht. En hoewel ik ongeveer weet waar ik het over wil hebben, verkramp ik. Ik ben zo godvergeten bang.
En af en toe ben ik moedig, komt er iets van een blije glimlach door al mijn zorgen gebroken.

Met de houtskooltekening hier boven heb ik ooit mijn moeder heel erg laten huilen.
Ik woonde in Amerika, Long Beach Californië, geweldig vlakbij Hollywood, Beverly Hills en op postcode 90210 woonde ook nog eens een leuke, leuk-mens-tante.
Maar ik ging langzaam dood. Ik vond het vreselijk daar.
We konden niet anders. De vader van mijn man was overleden, hij moest terug naar huis, zijn moeder en zijn broer in het bedrijf helpen van zijn vader.
Van de ene op de andere dag heb ik alles losgelaten wat me werkelijk lief was.
Ik werkte voor televisie, ik had een goed inkomen, ik was blij met de dingen die ik deed en voelde me gelukkig in het land waar ik voor gekozen had.
Land van mijn hart met de mensen van mijn bloed.
Maar door het lot werd ik snoeihard in de Amerikaanse droom gesmeten.
Nooit mijn droom geweest. Ik houd er niet van. En daar was ik, opeens, zo maar, in het centrum van gebakken lucht.

Ik heb voor het nieuws gewerkt en vreselijker beelden gezien dan er ooit op televisie vertoond zullen worden. Ik heb de geur van vernietiging geroken en op de puinhopen van smeulende haat gestaan.
Ik kan je er nog mooie verhalen over vertellen.
Ik was er op getraind om als er breaking news werd gezegd, mijn hele hebben en houden aan de kant te gooien en in vijf minuten klaar te staan om op  vliegtuig of in auto te stappen, om godmagweten hoe lang weg te blijven en te leven van slechts dat wat ik in een snelle tas had geworpen.
Het kostte me geen enkele moeite. Ik vond het heerlijk om met beepers en rinkelende mobiele telefoons rond te lopen, lang voordat het algemeen goed werd.
Hoewel het me ook benauwde, ik kon nooit veel verder dan een straal van 50 km van de studio in Jeruzalem zijn.
Ze hadden het me al honderd keer gezegd. Als ik mijn werk werkelijk serieus nam, dan kwam ik in Jeruzalem wonen.
Maar al na mijn allereerste bezoek wist ik het. Jeruzalem is een prachtige stad, niets liever dan te verdwalen in straten van Jeruzalem, werkelijk, je voelt hoe het belang op je schouders drukt, maar niet voor mij.
Te veel, te regelieus, te politiek, te heilig, te mysterieus en te extreem.
Ik koos voor Tel Aviv, waar losbandigheid de afgod was die werd aanbeden. Hier kon ik in elk geval vluchten naar het strand, de zon en een verlaten rots.
Ik doe het al een tijdje, naar mijn rots of een andere plek waar ik zo maar wat over de zee kan staren.

Dus toen er op het eerste moment dat ik aankwam in Amerika, met mijn koffer nog in de hand, dodelijk vermoeid van een werkelijk helse vlucht van 18 uur, bij mijn schoonmoeder de televisie stond te blèren op Fox News, lang voordat Europa kennis kreeg van deze entertaining zender, en er Breaking News werd geschald, stond ik stokstijf stil. Mijn ogen op de televisie gefixeerd. Hoeveel doden, hoeveel gewonden, waar is wat gebeurd, waren de vragen die goed geolied door mijn hoofd slierten.
Maar we gingen eerst naar de reclame. Cornflakes, wasmiddelen en power drills waren aan de orde voordat we weer zouden terugkeren naar de zeker te verwachten beelden van pijn en verdriet.
Ik begreep het werkelijk niet.
Het scherm werd gevuld met een clichéreporter, inclusief beige regenjas en dramatisch gezicht. Hij stond voor een inktzwarte achtergrond in de buitenlucht en maakte met zijn armen een prachtig, goddelijk, zeg maar wijds gebaar, alsof hij het ontstaan van een regenboog nabootste. 
"We just signaled some UFO’s coming by right here," gebaarde hij mij uit de droom.
Aha, breaking news in de States ging niet over doden en gewonden, maar over dromen en obsessies.
Het is voor mij altijd typerend gebleven.
Ik vond het er afschuwelijk, maar het heeft me misschien toch het mooiste gegeven wat ik ooit heb bezeten.

Op een dag reed ik in een steeg achter ons huis en zag dat iemand een stapel boeken bij de vuilnis had neergezet.
Ik was toen nog zo echt Nederlands.
Ik aarzelde. Ik vond het gênant om tussen de afdankertjes van een ander te rommelen.
Gelukkig had ik wel het lef. Er lagen de meest prachtige boeken, in leer gebonden verzameling van een volledige kunstcollectie.
Mijn God!
En er lagen ook een paar bakjes met houtskool. Ik vond het zo mooi. Ik hield me niet echt bezig met kunst en toch… van tekenen en prutsen had ik altijd gehouden. Altijd gedaan, maar telkens als er iets ‘belangrijks’ tussen kwam, snel in de hoek getrapt.
Dit was een cadeautje van de hemelen. Ik had nog geen greencard en geen manier om legaal te werken, ik hing wat in die ellendige suburb en voelde me doodongelukkig.

Net op dat moment dat ik aarzel en peins over goedfatsoen, komt de eigenaar van al die boeken naar buiten en sleept nog veel meer spullen mee. Verfpotten, kwasten, tubes, je hebt geen idee.
Ik kijk hem verschrikt aan en vraag of hij er bezwaar tegen heeft dat ik deze boeken meeneem.
"Heb je interesse," vraagt hij oprecht geïnteresseerd.
"Oh ja," vertel ik hem het hele verhaal, hoe ik houd van tekenen en kom uit dat land aan de andere kant van de wereld.
Hij is diep onder de indruk. De spullen waren van zijn moeder, ze was kunstenares en overleden. De familie wist niet wat ze aan moesten met de dingen en de zaken die niets waard waren. Ik mocht het hebben. Alles hebben.
Je hebt geen idee. Ze had alles. Ik heb haar prachtige ouderwetse, handgemaakte ezel, haar schildersdoos van echt hout en opklapbare vakjes, haar olieverf, haar acrylics, haar pastels, haar pennen, haar inkt, haar boeken en volgens mij heb ik ook een groot stuk van haar ziel meegekregen.

Daarna heb ik me er op gestort en ging er een andere wereld open.
Ik had mijn moeder er al veel over verteld. Dit was de eerste ‘echte’ van mijn hand.
Ze heeft heel erg gehuild. Ze zag mijn pijn.
Mijn pijn om niet thuis te zijn.

Iets meer dan een week geleden was het alsof ik opnieuw door een donderslag werd geraakt. Onderweg naar mijn rots – mijn versteende troost en keiharde steun – vond ik wéér een stapel prachtige kunstboeken, fotografie, Art Nouveau en verschillende boeken over Rodin. 
Het lot zit mij soms zo dicht op de hielen.

Zul je voor me duimen morgen? Niet op de afloop, laat dat maar zitten, hoop maar voor me dat ik moedig zal zijn, alsjeblieft?

Tel Aviv,
Jezzebel 

Art: Pascale, Pain

This entry was posted in kunst, literatuur, Own Art and tagged , , , . Bookmark the permalink.

31 Responses to Pijn van een buikdanseres

  1. Prometheus says:

    Avatar van Prometheus
    Wat een prachtig verhaal!
    Altijd alle goeds!
    Kus

  2. Solvejg says:

    Avatar van Solvejg
    Lieve Jezzebel, ik mag niet lezen vandaag, maar ik kon niet anders. Het gaat over hetzelfde, ook al is het een ander verhaal. Ik vind het ongelooflijk. Wat er morgen gebeurt, weet ik niet, maar ik zal voor je duimen. Het moet tenslotte niet gekker worden!! Trouwens, bij Daan zojuist ook mijn regels geschonden, maar wel met hetzelfde spamgetal 🙂

  3. Solvejg says:

    Avatar van Solvejg
    En ingelogd voor jeweetwel!

  4. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    @Prometheus, voor altijd een kus.
    @Solvejg, ik zag het en durfde het bij jou niet eens te zeggen, bang dat je je eigen regels zou overtreden. 🙂

  5. Eline says:

    Avatar van Eline
    Jezz, ik weet dat je moedig zult zijn. Maar voor de zekerheid zal ik toch aan je denken. Dank je wel voor het delen van je tweede grote schat.

    Reactie is geredigeerd

  6. Gingy says:

    Avatar van Gingy
    Geen woorden….
    Iets gelezen vandaag: je kunt beter sterven op je voeten, dan leven op je knieën….

  7. Phelan says:

    Avatar van Phelan
    @ Jee Jezzebel, wat een indrukwekkende tekening en wat een verhaal. Je weet het wel over te brengen.
    – Veel moed voor jou, en je weet: when you lose, don’t lose the lesson… 😉

  8. Cor says:

    Avatar van Cor
    het lot zit je soms zo dicht op de hielen…..( maar je weet dat niet altijd( goed……stuk)moedig zijn……. dat kan ik me voorstellen

  9. Alice says:

    Avatar van Alice
    nou ja ! wat een geweldig verhaal!
    ik las een paar inspirerende verhalen vandaag,

    ..
    In het oog van de storm zie je storm zelf niet, maar straalt de lucht helder en schijnt de zon..

    Zomaar, kwam in mij op..
    Moed!
    ingelogd, dus het telt dubbel! :))

  10. Eline says:

    Avatar van Eline
    Ik kwam nog even terug om naar je werk te kijken. Het is heftig. Je verhaal ook.

  11. jeg synes says:

    Avatar van jeg synes
    Nadat ik dit een aantal malen heb gelezen kan ik nu pas een reactie geven Jezz…want jouw verhaal over dat tekenen, dat is bijna ook mijn verhaal…natuurlijk iets anders, maar het kwam ook plotseling op mijn weg en het was een grote schat..a turning point in een hele moeilijke periode…dus ik ken dat gevoel van je zo erg goed…
    Zelfs je stijl van tekenen ligt dicht bij de mijne van in het begin, hoewel nu natuurlijk ook anders, want wij hebben ons verder ontwikkeld…
    Zulke donderslagen in je leven hebben een grote uitwerking..ik put er oneindelijke kracht, energie, vreugde en blijdschap uit…..maar soms is het een nachtmerrie…(ergens in het begin van m’n blog schrijf ik er ook over en daar zul je ook tekeningen aantreffen)

    Je hebt het mooi beschreven…en je angst prachtig verwerkt in de context…
    Ik denk nu:
    Niet vragen, niet antwoorden ….doen..gewoon met je hart..durf te leven….vergeet niet te leven….
    X jeg.

  12. K says:

    Avatar van K
    Hoe laat is het gesprek?

  13. man met sombrero says:

    Avatar van man met sombrero
    Hai Jezz. Ja, Tel Aviv, strand, rots, adem! Zee! Zou dat een werkwoord kunnen zijn: zee-en? Het klinkt te actief. Zee is zijn, niet doen. Sorry dat ik onaardig was. Ik begreep je niet, was wantrouwend. Begrijp je nog steeds niet, krijg geen vat op je. Ben niet-Jood. Buitenstaand inlever. Was altijd in Joodse omgevingen, tegelijkertijd. Die zwaarte, als in de tekening. ZEE! Mooi verhaal. Maar toch geen houtskool? Ik zie kleur…Nou dag jezz, je blijft een mysterie. Maar daar mik je ook op. En tegelijk…dag Jezz, ik lees je zo graag, you’re so heavy.

  14. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Good morning Lieverds,

    Het moment dát komt steeds dichterbij, maar ik werd toch vrolijk wakker 🙂
    Het blog geeft me zoveel inspiratie. (Meer dan honderd mails in mijn box alleen van het blog. Kun je je voorstellen hoeveel uren me dat gaat kosten? 🙂 Dat is voor straks, voor later als ik thuiskom en al die prachtige woorden, zinnen en gedachten van zoveel mensen hard kan gebruiken.)
    Voor nu:
    @Eline, fijn dat je aan me denkt, wat heerlijk om af en toe bij jou te mogen zijn. 🙂
    @Gingy, wat een prachtige woorden. Beter sterven op je voeten dan te leven op je knieën. Ik zal er aan denken, straks, als men met de stok klaar staat. Fijn dat je er bent. 🙂
    @Phelan, 🙂 het zal vast een mooi nieuw avontuur worden, no matter what. 🙂
    @Alice, op dit moment ben ik niet meer bang, ik weet niet hoe het later zal zijn. Maar er is werkelijk niets meer te verliezen. Eens zien hoe ze dat gaan aanpakken. 🙂
    @Eline, dankjewel, ja leven is soms heftig. En ik ben ‘zo extreem’. 🙂
    @Jeg, wanneer ben je begonnen met bloggen? Ik wil graag jouw werk van het begin zien. Als ik door mijn oude mappen blader dan kan ik me soms nauwelijks voorstellen dat er mensen zijn geweest die er iets in zagen, sommige werken zijn werkelijk ‘rommel’ en toch is het me zo ongelooflijk dierbaar.
    Niets lekkerder dan te groeien. 🙂
    @K, Hét gesprek is om twaalf uur ‘s middags jullie tijd, daar voor ben ik bij de dokter om ook een belangrijke uitslag op te halen. Het wordt een echt dagje ‘genieten’. 🙂
    @Man met Sombrero, wat lekker dat je er weer bent! Binnen Staand Uitlever! Toch wel een houtskooltekening maar de ondergrond had ik een lichte ‘wash’ gegeven, zandkleur en heel, heel licht paars.
    Dag prachtige Uitlever, kom af en toe nog eens binnenstaan als je wilt. 🙂

  15. Anna says:

    Avatar van Anna
    101 Jezzebel, moet je verhaal nog een keer goed lezen, ga t effe printen,bedankt in elk geval 😉

  16. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    @Anna 🙂
    Ik heb het zelf net nog even gelezen en moest zo lachen. Ik had het over regelieus Jeruzalem, met mijn warrige hoofd en toch best af en toe scherpe blik.

  17. Anna says:

    Avatar van Anna
    Vind het wel een mooi woord regelieus 😉

  18. criticus says:

    Avatar van criticus
    I enjoyed every word!

  19. asdale says:

    Avatar van asdale
    Even ademloos, even heel stil, even een brok in mijn keel en prikken achter de ogen.
    Leef, teken, houd moed en schrijf Jezz, want dat kun je.

  20. Jaap van Nieveld Goudriaen says:

    Avatar van Jaap van Nieveld Goudriaen
    Duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim!
    Dat moet toch voldoende zijn. Nou ja, voor de zekerheid nog even: duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim, duim! :-))
    (Op de muziek van dat nummer van Talk Talk.)
    Reactie is geredigeerd

  21. Eline says:

    Avatar van Eline
    Goed idee, Jaap, ik doe mee!
    Duim duim duim duim duim duim duim duim duim duim Duim duim duim duim duim duim duim duim duim duim Duim duim duim duim duim duim duim duim duim duim Duim duim duim duim duim (zit toch een mooie cadans in)
    Ben benieuwd of je je toverstokje nog gebruikt rond de tijd van NU!
    You’re welcome any time chamoeda!

  22. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Lieverds,

    Ik ben er weer.
    Het is inmiddels gebeurd.
    Het was niet prettig, de baan is er aan.

    Later meer (uiteraard)
    @Anna, ik vind regelieus ook heel mooi passen voor Jeruzalem of zelfs ‘De Organisatie’.
    @Criticus, 🙂 thank you.
    @Asdale, ik ga mezelf straks maar eens in de aanbieding gooien denk ik. De ‘woorden voor even’ heb ik al, die kwamen vanzelf in de taxi naar huis.

    Wat een leed!

  23. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    @Jaap en Eline 🙂
    Nu is een ander leven begonnen.
    Het heeft hartstikke goed geholpen.
    Ik was moedig!
    Oi va voi li, nu zit ik met de brokken.

    🙂

  24. K says:

    Avatar van K
    Religie komt van het woord: religere, dat is:’zorgvuldig en gewetensvol beschouwen’.
    Het is een bewust worden dat naar binnen toe gekeerd is, en dat gadeslaat wat er in de ziel gebeurt.(uit het boek: Het Numineuze-Tjeu van den Berk).
    Volgens deze zienswijze wil ik graag religieus zijn. We moeten deze benaming maar afkoppelen van het kerkelijk gebeuren.

  25. K says:

    Avatar van K
    Het is beter zo Jezz. In ieders leven moet er soms gebroken worden om iets beters te bereiken. Je tijd was gekomen daartoe.

  26. Eline says:

    Avatar van Eline
    Oi va voi lach, chamoeda! Maar ik zie dat je nog fier rechtop staat. Mooi zo!

  27. jeg synes says:

    Avatar van jeg synes
    Om te antwoorden op jouw vraag: Mijn blog begint ergens halverwege september vorig jaar..ik denk dat ik vanaf october 2005 ben begonnen met het plaatsen van portrettekeningen……er zitten ook een aantal zelfportretten bij….ben benieuwd wat je er van vindt…
    luvya jeg.

  28. alib says:

    Avatar van alib
    Mooi verhaal. Maar kunst is geen pijn. En Oi Va Voi draai ik altijd in de auto.

  29. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    @K, mooi hoe je dat zegt, het klinkt als yoga, althans hoe ik het ervaarde.
    @Eline, ik doe mijn best.
    @Jeg, in oktober waren maar drie bijdragen, ik heb twee tekeningen gezien en die vond ik heel erg mooi. Als je me een specifiekere datum of link kunt geven dan houd ik me heel erg aanbevolen, ik houd van jouw werk.
    @alib, Ik geloof dat dat niet helemaal waar is, kunst is soms ook pijn. En soms ook knokken en doorzetten. Kunst is alles.

  30. Maria-Dolores says:

    Avatar van Maria-Dolores
    ik was weer eens ergens anders en heb je verhaal nu pas gelezen. mooi geschreven. sterkte met de rest, ik zeg er niets over, want jij weet het zelf veel beter dan ik.

  31. Croisabel says:

    Avatar van Croisabel
    Oooohh, dat zijn de mooiste dingen die je mee kunt maken. En je weet dat ze voor jou geschreven zijn, die momenten. Pijn en liefde liggen dicht bij elkaar.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.