Overpeinzingen van een buikdanseres

foto

Miss you one.

Miss you two.

Mijn mooie denkende vriendin wil dat ik ga demonstreren.
Ik vraag wat er gaat gebeuren. Ze heeft het over met een zwarte vlag naar de grensovergang rijden en dan demonstreren.
Ik moet denken aan de woorden van een vrouw die me voor het eerst iets leerde, zij van het Grote Oog.
Ze zei: ‘Kijk goed uit achter welke vlag je loopt.’
Ik wil niet achter een zwarte vlag lopen. Ik houd niet van die symboliek. God mag weten waar ze dat voor kunnen gebruiken.
Ze is razend, ze schreeuwt: ‘Wat als de hele wereld dat zou denken! Wat als iedereen maar gewoon bleef zeggen, “oh nee, sorry dat is niets voor mij, ik houd er niet zo van!” Dacht je dat ik er van hield! Ik vind het vreselijk! Dacht je niet dat ik ook veel liever in mijn blootje op het strand zou liggen!’
Ik zeg niets. Misschien heeft ze gelijk.
‘We hebben één miljoen mensen nodig, dan houden ze er mee op.’

Mijn lichaam verrekt van de pijn, ik ben inderdaad ongesteld geworden. Demonstreren is nu niet zo’n goed idee. Ik ken dat van vroeger, toen ik nog in de brandhaarden van de wereld zat voor mijn werk. Het is niet de eerste keer dat ik uitgedroogd aan het infuus zou eindigen op zo’n dag. 
Dit is geen dag om mijn lichaam in de strijd te gooien, ik zou er werkelijk beter voor moeten zorgen.
Maar dan moet ik weer denken aan het blog. Ik weet wat de kracht is van mensen die opstaan. Ik heb het hier zelf gezien. En al is het verschilletje soms maar heel klein als het het begint, als het klopt met hart en ziel dan is het onschatbaar.
Ik zeg dat ik kom.

Ik vond het vreselijk. Ik zag mijn vriendin opeens door heel andere ogen. En ook mezelf.
Wat was ik dwars! Ik had besloten er niet van te houden. Maar ik heb wel mijn best gedaan, daarom lag ik zo in de knoop.
In haar auto zitten nog twee andere vrouwen. Een beroemd psycholoog en tegelijkertijd kunstenares – zij is een Grote Liefde van mijn mooie vriendin en daarom houd ik ook een beetje van haar. Toevallig rijdt ook een fotografe van Amnesty International mee.
Dan is er natuurlijk mijn mooi denkende vriendin en ik met mijn warrige hoofd en slordige bestaan
Ik voel me trots, als dit de kracht van het universum niet verenigt, dan weet ik het niet meer.

Het moment dat ik heel zeker wist dat demonstreren niet voor mij is, was op het moment dat we met iets van honderd auto’s op een parkeerplaats verzamelden en een man een handvol gele linten ophield. Hij vraagt om tien vrijwilligers die met die band durven te lopen, maar zegt er niet bij waarvoor. 
Mijn mooie denkende vriendin stapt meteen naar voren, de psychologe stapt er dapper achter aan, hoewel ik haar zag twijfelen. En natuurlijk weet Amnesty Pictures ook een lintje te bemachtigen.
Ik weiger. Ik ben een kind van een Jodin, tweede generatie. Never nooit niet dat ik met een gele band ga lopen, kan mij niet schelen waarvoor.
Dan wordt er uitgelegd dat de mensen met de gele banden ordebewakers zijn.
‘In elke demonstratie moet je volgens de wet een aantal mensen hebben die toezien dat alles op de juiste manier gebeurt,’ vertelt de psychologe me met ijzige woede later.
De man die de lintjes uitdeelt zegt er wel bij dat hij ons niet gaat vertellen wat we moeten doen, maar dat we vooral aan de mensen met die lintjes moeten gehoorzamen en doen wat zij zeggen.
Aha, denk ik, we hebben the chosen of the chosen gecreëerd. Übermensch. Dat ken ik al.

Het zit me vreselijk dwars, maar ik houd mijn mond.
Als we bij de checkpoint aankomen met honderd auto’s, zwarte vlaggen en toch iets van een overwinningsroes, stappen we allemaal uit en worden er posters uitgedeeld door de gele lintjes.
Ik weiger. Dit is niet van mij. Ik heb geen zin om met een poster te lopen waarvan ik de tekst net niet helemaal precies kan lezen.

Ondertussen krijgt de psychologe last van haar gele band, ze wil liever fotograferen, ze is immers ook kunstenaar. Zachtjes vraagt ze aan mij of ik haar lintje wil, die band van haar.
Ik weiger.
Dan schakelen ze over op het Hebreeuws en wordt de vraag algemeen. De psychologe wil liever fotograferen. 
Amnesty Pictures stelt ook voor om het aan mij te geven. 
Mijn mooie vriendin vraagt het me later nog een keer.
Ik weiger met luide stem: ‘Ik loop van mijn leven niet met een gele band om mijn arm!’
‘Oké!’zegt ze beledigd en verwijdert zich snel. Er zijn gelukkig heel veel mensen die belangrijk zijn en zij kent ze. 
Ik kijk naar haar vulgaire manier van de mensen begroeten, soms dwars door de woorden heen, als ze iets liefs tegen mij wil zeggen.
Het irriteert me en doet me pijn. Ze ziet me niet meer. Ze is ergens anders mee bezig.

Er zijn een paar speeches en hoewel we elkaar beloofd hadden in het Engels te spreken – omdat we nu eenmaal uit een divers publiek bestaan, Israëliërs, Palestijnen en buitenlanders – zijn de meeste van die woorden in het Hebreeuws. Het Engels is zo erbarmelijk en gebroken, daar kan niemand zijn aandacht bij houden.
En dan beginnen de leuzen, het samen zingen. Ook zo’n moment dat ik alert ben, het moment van saamhorigheid.
Het is allemaal wat knullig in de trend van "USA, weg ermee!"
Alleen in het Arabisch wordt iets over Lieberman gezegd. Mijn oren spitsen zich. Dit zijn de woorden die ik wil horen. Ondertussen ben ik er bij gaan zitten. Foto’s heb ik ook genomen, alsof ik het weer was, de journalist. 

Elk excuus was prima om er niet bij te horen. Ik had er geen zin in. Dat heb ik misschien wat al te duidelijk gedemonstreerd. Ik ben er niet zeker van dat mijn mooie vriendin niet zwaar teleurgesteld in me is.
Ik vraag aan een vrouw naast me op het stoepje wat er gezegd wordt. Dat heeft ze jammer genoeg niet kunnen verstaan, ze vertaalt me andere zinnen die ze wel begrijpt. 
Op de terugweg in de auto vraag ik er in het algemeen naar.
De Amnesty Fotografe weet dat ze het woord fascisme gebruikten, ze herkende het, ook zij is begonnen Arabisch te leren.
En dat is precies waar ik geen trek in heb. Ik heb geen zin om die man buiten te sluiten. Dat ken ik al, het moet anders. Hij hoort er net zo goed bij.
Ik ben razend, net als mijn mooie vrienden schreeuwen we samen tegen elkaar in de auto op de terugweg naar huis.
"En hoe zit dat met die gele lintjes! De Übermensch," haal ik nog een keer uit.

Dan springt de psychologe er tussen. Ze duldt geen tegenspraak meer, ik mag niet met haar praten, ik moet luisteren.
"Heb je gezien dat er door die mensen met die gele lintjes op één of andere manier gewelddadig is opgetreden," vraagt ze me. "Dit was alleen maar symbolisch, een zeer poëtisch moment. Niemand wist wat hij moest doen. Als jij denkt dat je geweld hebt gezien dan zit je in een fantasiewereld opgesloten!" oordeelt ze.
En ik zeg haar dat ik niet heb gezegd dat er door die mensen geweld is gebruikt, mijn stem is zachter geworden. Ik probeer goed na te denken. Wat mij niet bevalt is dat een dergelijk symbolisme wordt gebruikt.
En tegen die mooie vrouwen vertel ik over de enige woorden die voor mij interessant waren en die ik op het prachtige lichaam van een Palestijnse vrouw heb gezien.
Haar begreep ik. Maar dat begreep niemand in onze auto.

En weet je, zwart is geen kleur om bang voor te zijn, net zo min als geel, maar het is wel belangrijk om te weten in wie zijn handen het is.
En voor de rest; ik neuk het liefst met liefde 

🙂

Jezzebel,
Tel Aviv

Foto’s: Miss you one two. Erez checkpoint today.

This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , . Bookmark the permalink.

19 Responses to Overpeinzingen van een buikdanseres

  1. Jos Goedmakers says:

    Avatar van Jos Goedmakers
    Mijn buik krijgt op een andere manier het ‘heen en weer’ als ik over je land en mensen vol paradoxen lees. Elke letter geeft je gevoel een gele, nee, nee, een zwarte glans! Wat is er mis met zwart??? NIETS inderdaad……
    Blijf in deze situaties ALTIJD van binnen sterk Jezzebel; er lopen teveel verkeerde ‘navigatiesystemen’ rond. Systemen’, mensen die de weg al tijden kwijt zijn. Zolang jij hier blogt helpen we je met een goed kompas door het moeras van verwardheid te loodsen. Maar ach, jij moet zonder twijfel een pantser ontwikkeld hebben tegen dat moeras, dat gelukkig ook overloopt van liefde. Al wil niet iedereen dat zien.

    En voor de rest; ik ga met je mee voor wat betreft je laatste constatering in je bericht…;-)
    Reactie is geredigeerd

  2. Gingy says:

    Avatar van Gingy
    Gelezen Jezz. Veel om over na te denken….

  3. jeg synes says:

    Avatar van jeg synes
    Jammer Jezz…waarom bleef je niet gewoon thuis en deed nuttiger dingen…dingen die ook helpen….echt met je hart…..want wat is men er nu mee opgeschoten….oorlog bestrijden en dan in het klein, oorlog onder vrouwen in een auto……zo schiet het helemaal niet op….
    ga terug naar je hart Jezz…laat je niet steeds verleiden…

  4. Erics' Art says:

    Avatar van Erics
    De grens van ergens bijhoren en ergens buiten vallen is vaak zo vaag…we horen overal bij en toch nergens, misschien horen we vooral altijd het meest onszelf te zijn, dan zijn we het dichtst bij wie de ander ook is…

    uitsluiten en opnemen…lijken twee uitersten, maar ze zijn hetzelfde…als je goed kijkt.

    Achja, ik weet ook niet wat ik zeg, zoek ook maar naar grenzen, die van mij en die van de mensen om mij heen en al wat ik vindt is waar we allemaal gelijk zijn: in het zoeken naar elkaar…

    Mooi stuk in ieder geval, jezz 🙂

  5. Gingy says:

    Avatar van Gingy
    Ik kwam je net nog bij Jaap tegen….
    Demonstraties zijn ook niet mijn "ding". Ik moet nog heel veel duidelijk zien te krijgen voor mijzelf, wat precies het verschil maakt….

  6. jeg synes says:

    Avatar van jeg synes
    oh ja, de foto….helemaal vergeten…..
    ja dat was wel een heel duidelijk teken…
    destination??!!
    Ik weet het, jij hebt die momenten vaak nodig om weer bij jezelf te komen..
    weer een pietepeuterig stukje van de puzzel in je handen vasthouden, om vervolgens te gaan zoeken waar dàt nou weer in moet passen…..
    en blij als een kind wanneer je het op z’n plaats kan leggen….wie weet kun je ooit de hele voorstelling bekijken….dat zou geweldig zijn…just go for it….

  7. moeder met hond says:

    Avatar van moeder met hond
    Op de een of andere manier grijpt me dit verhaal heel erg aan. Ik kan niet precies vatten waarom. Die gele band? Of de manier waarop je vriendin zich gedraagt? Ik weet het niet, maar ik bendiep onder de indruk.

  8. K says:

    Avatar van K
    Ik vraag me altijd af of demonstreren wel een goede manier is om te laten zien dat iets onacceptabel is. Je maakt er massaal zoveel negatieve energie mee vrij, terwijl je net van deze af wil. Heeft dat demonstreren eigenlijk wel ooit iets positiefs opgeleverd? Je geeft in de laatste zin eigenlijk ook zoiets aan: Liefde zou op dat moment beter passen.

  9. jopie says:

    Avatar van jopie
    "Ze houdt de hele dag niet meer op met praten. Alsof ze niet wil denken."

    Blijf denken jezz, en schrijf het dan mooi op, zoals je doet, de wereld wordt er beter van!

  10. Henk says:

    Avatar van Henk
    Van harte aanbevolen.

    Groeten, Henk.

  11. Kumari says:

    Avatar van Kumari
    Over een riot gesproken…

  12. peter louter says:

    Avatar van peter louter
    In reactie op je laatste zin: precies, anders is het verneuken.

  13. Gingy says:

    Avatar van Gingy
    Ik blijf maar kijken naar dat meisje. " Als ze die hoofddoek niet zou dragen zou ze ook een Israëlische kunnen zijn", dacht ik en nu wordt mijn bewustzijn weer eens flink door elkaar geschud….

  14. Flaxorca says:

    Avatar van Flaxorca
    Voordat ik de reacties lees en daar een reactie op krijg, hier mijn eerste reactie. Wie zijn zij die het recht denken te hebben anderen te veroordelen? Wie zijn zij die het recht denken te hebben een ander iets op te leggen? Wie heeft hun weg met gele stenen bestraat? Is het niet veel dapperder, veel eerlijker, oprechter om het op je eigen manier te doen, met volle overtuiging en met respect, begrip en steun voor de overtuiging van anderen. Zet door Jezzebel, ongroei het stadium van pratende apen en als makke schapen zal dan de rest wel volgen.

  15. Eline says:

    Avatar van Eline
    Ik heb je bijdrage twee keer gelezen vandaag, maar ik kan je maar gedeeltelijk volgen dit keer. Misschien komt dat deels door het feit dat ik weinig met demonstraties heb. Ik ben goed in woorden, niet in de woorden van anderen nazeggen. Weet je, je was al opgestaan. Op een manier die jou goed past, waar je goed in bent. Waar je mensen raakt. Soms maar in het klein, maar het gebeurt wel.

  16. Solvejg says:

    Avatar van Solvejg
    Brr, ik hou niet van massa-email, dat vernietig ik altijd meteen 🙂 Het is een woedend bericht en ik kan het – net als Eline – niet helemaal volgen. Wel dat je kiest om niet achter de massa aan te lopen. Blijf bij jezelf, dat maakt je uiteindelijk het krachtigst. O, en prachtige foto’s: we are One, we are all the same, U2

  17. Eline says:

    Avatar van Eline
    Ik ga morgen trouwens iets doen wat in de verte lijkt op demonstreren. Maar dan wel met mijn eigen woorden. Zoals altijd. En dan kom ik ook weer bij jou langs. Zoals altijd. truste straks!

  18. Flaxorca says:

    Avatar van Flaxorca
    Dat stemt mij vedrietig, eenzaam… Maar misschien toch ook niet, ik had er zelf bijna voor gekozen… Is het een keuze? Is het nodig? Soms als ik mijn hersenen los laat voel ik een resonantie ze zijn daar…

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *