Wie ik ben?

foto

Lech lecha! Een gebod dat in het Hebreeuws als een blaffend bevel klinkt.
“Ga van jezelf, tot jezelf,” zijn de woorden waarmee Avraham op zijn barre tocht wordt gestuurd en het land waarin hij geboren is achter zich moet laten.
Zij, mijn grote vriendin die zo mooi kan denken, heeft het wel eens eerder tegen me gezegd. Ze vindt dat het mijn vloek is, waar ik voor heb gekozen. Ik hoefde niet.

Ik was het nooit met haar eens. Dit is wie ik ben; Jood. Joodse moeder, niet-Joodse vader, dat maakt mij; Jood. Maar nu weet ik het niet meer zo zeker, wie ik eigenlijk ben.
Een onwetende Jood. Ik wist niet wat het betekende. Na de holocaust wilde mijn oma niets meer weten en heeft alles vernietigd. Het zou haar niet nog een keer gebeuren dat haar hele familie uit elkaar gerukt werd door zoiets wat haar toevallig overkomen was; Jood.
Ik heb gestudeerd met de Joodse vrouwengroep Devorah in Amsterdam. Daar heb ik de liefde voor het Jodendom geleerd. Deze vrouwen waren open en eerlijk tegen mij, ik de Jodin die er uitzag als een sjikse (hatelijk woord voor een vrouw die geen Jood is) maar wel het pure bloed door haar aderen heeft kloppen. En zo kwam ik in Israël terecht. Ik had nog wat cirkels rond te maken. Terug naar wat me afgenomen was, maar ik toch ben.

“Waarom doe je dat toch altijd,” vraagt mijn moeder met iets van weerzin in haar stem. Het is de eerste keer sinds drie jaar dat ze weer bij me is. Ze staat wat onhandig in mijn kleine appartement en alweer zijn het mijn tekeningen die haar de adem afsnijden, de stuipen op het lijf jagen. Ik had er veel over verteld, maar dit had ze niet bedacht. “Ik zou daar helemaal geen zin in hebben. Altijd maar dat spitten in de plekken die pijn doen.”
Ik heb geen antwoord. Ik weet alleen dat ik met haar masker van honderd briljanten aan een vinger, hoge hakken echte liefde en keurig gelakte felrode nagels niet kan leven. Het is niet mijn ding.

Bloed kruipt inderdaad waar het niet gaan kan en de waarheid vind je alleen op het bot.
Alweer een stapje dichterbij.

En dit is wat Kahlil Gibran zegt over afscheid:
Geen kleed werp ik af op deze dag, maar een huid, die ik met eigen handen afstroop.
Evenmin is het een gedachte die ik achterlaat, maar een hart vertederd door honger en dorst.
Toch kan ik niet toeven.
De zee die alle dingen tot zich roept, roept ook mij en ik moet scheep gaan.
Want blijven, terwijl de uren branden in de nacht, is bevriezen en verstenen en in een vorm gegoten worden.
Hoe gaarne zou ik alles wat hier is meenemen. Maar hoe kan ik?
Een stem kan de tong en de lippen, die haar vleugels gaven, niet meedragen. Alleen moet zij de ether zoeken.
“En alleen, zonder zijn nest, moet de arend uitvliegen, de zon tegemoed.”

Er was een tijd dat ik veel in chatrooms rondhing.
Honderdeneen namen had ik. Voor iedere bui een ander jasje. 
Ik heb ze vandaag weer eens opgezocht:

aliza
-Loulou-
Meduza
Sarah..
Roetje
Loetje
desert_bloom
desert_rose
Nachtvlinder.
gossip_queen
paradise
Flaming Fury
daughter of darkness
burning flame
aurora
Emanuelle
gazelle
mistique
anais_N
apropose
nimfje
sirene
Astarte
bachante
ahava
Zigeunerinnetje
ratjetoe
hands-off
kuikentje
olijfje
Alice-in-Wonderland
zwavelstokjes
sjoemeltje
stroopwafel
lychee
strawberryfield
zoete-inval
noga
veulentje
choetspa
Born 2B Wild
vanille
druifje
duifje
madamoiselle
bijdehante K
babbelkous
silently_yours
prinses_op_de_erwt
I-do-know
nova
antidote
Hupsakee
Sleepy-Beauty
Alive-N-Kickin
Evita
nieuwsgierig-aagje
duivelinnetje
lilith
epi-lady
ik-blijf-maar-even
butterfly-kisses
paradijsbloem

Jezzebel
Tel Aviv

Art: Pascale, AnnaVirginia, gebaseerd op de portretten van Anne Frank en Virginia Woolf, twee vrouwen die in de waanzin gevangen hun leven aan het schrijven gaven.

This entry was posted in Mooie Denkende Vriendin, Own Art, Thuis and tagged , , , . Bookmark the permalink.

43 Responses to Wie ik ben?

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.