Wat heb jij zoal gedaan vandaag?

foto

Ik heb om de liefde gejengeld. 

Belde haar later dan ik van plan was, de wereld kwam er tussen.
“Hoe gaat het met je,” vraagt ze lief, ze weet het nog niet.
“Zo, zo,” zeg ik en verander van onderwerp, “en jij?”
“Ook zo, zo.”
Gelukkig. We kunnen het ergens anders over hebben. 
Ze vertelt hoe ze bij het verwisselen van een watergalon het ding uit uit haar handen liet glippen, dat niet aan zag komen, haar been niet terugtrok en de tank op haar voet te pletter stuiterde. Ze heeft een gebroken teen.
“Ik haat het,” zegt ze door de mobiel. Op de achtergrond hoor ik het drukke verkeer van Ibn Gvirol Street.
“Waarom ben je in godsnaam gaan wandelen met een gebroken teen die niet gespalkt is, maar door iemand gehealed,” vraag ik.
Ze geeft geen antwoord. Er zit haar iets anders dwars. “Ik voel me als een oude vrouw. Ik haat het! Zo ben ik een oude dame. De dingen waar ik gisteren niet over nadacht kosten me vandaag al mijn kracht. Je hebt geen idee hoe moeilijk het is om maar een klein stukje te lopen.”
Ik vraag haar opnieuw waarom ze naar buiten is gegaan, kan ik iets voor haar doen? Maar dat wil ze niet. Ze vertelt dat de werkster er is en die is zo gedienstig dat ze het niet verdragen kan. Ze is haar huis uit gevlucht. 
Ik moet er om lachen. Zij ook. We kennen elkaar. We weten hoe dàt ook onze valkuil is, te lief en gedienstig, tegen het masochistische aan.
“En jij,” vraagt ze. En ik vertel het hele verhaal. Ze begrijpt me. Ze is lief, ze hoort het allemaal aan, de warrigheid van mijn hoofd.
“Maar daar bel ik niet voor,” zeg ik. “Vertel het me nog eens,” bedel ik. “Hoe zat het ook al weer met dat boek van David Grossman Zie: Liefde? Ging dat over haat? Ging dat over onverschilligheid?”
Ze is inmiddels ergens bij een lift aangekomen en schreeuwt haastig dat ze me zo terugbelt, bang dat de verbinding verbreekt voordat ze het me kan vertellen.
Niet veel later belt ze terug. Ze staat al weer op straat. Ik dacht eigenlijk dat ze naar huis ging toen ze bij de lift aankwam. Maar die confrontatie kan ze vandaag niet opbrengen.
Ze heeft het niet over mijn vraag, ze wil weten hoe het met mijn project gaat Liefde in een land van haat. Ik vertel haar mijn hele hebben en houden.
“Doe het niet,” zegt ze, “doe het nog niet. Zoek er niet naar. Het komt vanzelf. Oordeel er niet over, laat dat maar aan hun over.”
En ik weet dat ze gelijk heeft.

Daarna ben ik in de ondergaande zon een biertje gaan drinken.
“Weet je,” zeg ik tegen haar, “het leven is wel kut, maar ik houd er van. Het is van mij. En op een rare manier ben ik er gelukkig mee.”

Tel Aviv,
Jezzebel

Foto: Pascale
This entry was posted in Jezzebel's eye, kunst, literatuur, Mooie Denkende Vriendin and tagged , , , . Bookmark the permalink.

27 Responses to Wat heb jij zoal gedaan vandaag?

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.