Laat me even leunen alsjeblieft

foto

Mag ik even leunen? Kom je even bij me zitten?
Vandaag is zwaar. Ik weet niet goed waarom. Of misschien ook wel. Het is een beetje te veel. Alles. 
Zoveel bergen te verzetten, zoveel kastelen op te bouwen, zo veel verdriet te begrijpen, zo veel met het hart goed te maken. Ik wil het even niet meer. Al dat zware, mooie, hoge, grote. Ik wil gewoon even zitten. Bij jou.
De hele dag hebben ze aan me lopen trekken en duwen. Ik weet wel, het is allemaal goed bedoeld. To each his own. Maar ik kan niet alles en ik kan het niet alleen. Ja, ik kan luisteren. Maar ook dat is me soms te veel. 
Vanmiddag vlucht ik. De zon is al bijna onder, ik heb het al bijna gemist. Verdomme, er zijn toch ook af en toe momenten die gewoon van mij zijn! Lazer op! En dus stap ik vastbesloten op de fiets. Ik ga mijn moment pakken.

Uit de verte zie ik het al. Iemand heeft mijn plek ingepikt. Een moeder met op haar schoot een klein baby’tje zit op het muurtje – een stukje voor mijn rots – onhandig te prutsen met het verwisselen van een luier. Ik weet het niet zeker. Ik ben zo blij dat mijn rots vrij is dat ik snel doorfiets.
Hup, boel op slot, muurtje over, zitten. Maar dan voel ik me opeens schuldig. Had ik haar moeten vertellen dat er een veel betere plek is waar ze haar kind een schone luier kan geven? 
Laat maar, ik ben moeder Theresa niet!
Ik probeer diep adem te halen, de lucht is dramatisch mooi. Het irriteert me. De zonsondergang is hier zo mooi dat ik het niet geloof.
Even later zie ik haar beneden op de boulevard lopen met het kind stijf en liefdeloos als een pop, voor haar buik geklemd.
Ik kan mijn ogen niet van haar af houden. Haar hele houding vertelt me dat ze nog niet helemaal op haar gemak is met het baby’tje.
Ook zij haast zich voor de zonsondergang, ze gaat op een plasticstoeltje aan de branding zitten en houdt het kind eindelijk op een normale manier vast, het hoofdje vlakbij haar gezicht. 
Ja, denk ik, goed zo, ruik je dochter. Op een of andere manier weet ik zeker dat het een meisje is. 
Mooi eigenlijk, met haar pasgeboren kind zit ze op een stoeltje naar het moment te staren dat de zon onder gaat.
Maar door de onrustige bewegingen van haar knieën en het voortdurend omkijken naar de boulevard, weet ik dat zij nog steeds niet kan genieten van haar eigen vlees en bloed.
Woedend ben ik als ik merk dat er ook nog kitscherige tranen over mijn wangen rollen.

Tel Aviv,
Jezzebel
  

Foto: Detail, Pascale

This entry was posted in kunst, Land van mijn Hart, Liefde in een land van haat, literatuur, Own Art and tagged , , , . Bookmark the permalink.

18 Responses to Laat me even leunen alsjeblieft

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.