Benauwd

foto Ik zucht, verslik me in het onbehagen en begin te hoesten als ik het bericht zie binnenkomen. 
De dokter denkt dat ik allergisch ben, maar allergieën is niets voor mij, ik ben geen Amerikaan! Die zijn al bang als je naar ze kijkt. Die zijn voor alles bang. Daar lachen wij schamper om, wij die voor niets of niemand bang zijn.
Het is ook te warm! Het broeit vandaag. De zomer mag dan zo eind augustus als een rijpere oude dame zijn… In haar volle, kokende glorie heeft ze het mooi nog steeds voor het zeggen! Met flamboyante vurigheid bepaalt zij het ritme van mijn dag.
Geïrriteerd draai ik me om naar de piepende oude ventilator in de hoek. Samen met de rest van het land verlang ik naar de eerste regenbuien. Wanneer zou dat dit jaar zijn? Eind oktober, begin november? 
Nog lang niet, maar zo plakkerig warm als het vandaag is, blijft het gelukkig niet. Ik verheug me op de nazomer, als de hitte in de nacht gebroken wordt en de scholen weer begonnen zijn, de toeristen naar huis en het strand weer van mij is. Als ik weer van mijn rots af kan en het zand onder mijn lichaam voel. Als ik weer ongegeneerd naar de zee kan staren en niemand me aanspreekt. 
Dat hoef ik nu niet te proberen. Net iets te snel, te glad, te hip, zijn de mannen van Tel Aviv die vandaag de stranden afschuimen. De vrouwenjutters. Elk jaar dezelfde gezichten, dezelfde gebaren, dezelfde nonchalante mij-kun-je-niets-maken-blik.
Eigenlijk had ik naar Sinai gewild deze nazomer, volgende week, nà de toeristen en vóór de Hoge Feestdagen. Ik wilde zo graag op dat matje liggen, naar de sterren staren en alles vergeten. Eten met de bedouïnen en weer echt dromen. Ach, je kent het gevoel wel, ik kan soms zo verlangen naar de momenten dat je je gedachten niet hoeft te duwen, een beetje zweven.
Ik zucht opnieuw, ik ben misschien Amerikaanser dan ik denk.
Niet naar Sinai. Ik kreeg net het bericht binnen dat er een grote aanslag verwacht wordt op mijn soort toeristen. Wij, die zo graag overal willen dromen.
Het kan niet.
Het maakt me verdrietig. En benauwd.
Mijn wereld is vandaag weer een beetje kleiner geworden.

Tel Aviv,
Jezzebel

This entry was posted in Land van mijn Hart, literatuur and tagged , , . Bookmark the permalink.

25 Responses to Benauwd

    Leave a Reply

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.